Segunda-feira, Novembro 09, 2009

- Quando estamos distantes não consigo parar de pensar em você.

Quando estou contigo apenas olho.

O espelho me faz lembrar que estou só.

- Naquela época não havia espelhos.

- Não?

Então como as pessoas faziam pra se ver?


- Corta!

Que te pasa, Carolina?

- No lo sé... Todo esto me parece tan irreal...

- Quizá esta sea la idea. 

Domingo, Novembro 08, 2009

1986
12, rue Gossec

Segunda-feira, Outubro 19, 2009

De trenes y metros

 

 

1

 

Hacía frío y cuando llegó la estación estaba vacía. Se sentó, sacó el libro de su mochila y lo abrió en el capítulo seis. Aún así pudo ver que en el otro andén, subiendo las escaleras, surgió una mujer. Parecía un duelo.

Siempre un cambio de miradas en la estación. Leyendo mezclaba las páginas con lo que veía en frente. Tenía ganas de poder leer los pensamientos de las mujeres que le miraban. “¿Que quieren exactamente? ¿Hay algún deseo por detrás o sólo ganas de provocar? No me parece que hayan mujeres inocentes.” De manera que en cualquier sitio había la posibilidad de conocer alguien, ya que todos los sitios son lugares, puntos de encuentro, conexiones. Así que todo depende de un primer paso. Y esto le perturbaba, pues luego empezaba a comportarse de acuerdo con otro punto de vista, fantasioso y oscuro, sintiendo que el otro (seria mejor, quizá, decir “la otra”) le atraía, imaginando que estuviera siempre mirándole, mientras él buscaba que decir y como aproximarse. Muchas veces se había prometido a si mismo que ya no pensaría, intentando comunicarse de la manera mas directa, quizá brutal, para dejar todo claro, evidenciando lo que quería poseer.

Sudaba frío sin razón aparente. Y pronto volvió a leer:

 

      No esperaba soñar anoche.

      ¿Qué fue?

      Muy directo – dijo Pete –. Yo estaba con Virginia en una estación de metro, en el andén. La gente corría de acá para allá. Cundía el Pánico. Miré a mi alrededor y vi que las caras de todo el mundo estaban pelándose, llenas de manchas, con ampollas. La gente chillaba y el ruido resonaba por los túneles. La campana de incendios hacía un estruendo ensordecedor. Cuando miré a Ginny, vi que su cara también se desprendía en trozos. Como yeso. Costras negras y manchas. La piel se le caía a pedazos que eran carne para gatos. La oía crepitar en los rieles eléctricos. La estiré del brazo para sacarla de allí. No se movía. Quedó allí inmóvil, con media cara, mirándome fijamente. Le grité que se viniera, pero no se movía. Entonces, de repente, pensé: Jesús, ¿cómo será mi cara? ¿ Es lo que ella está mirando? ¿Me estoy pudriendo también?

 

Después de leer este trozo los rieles empezaron a emitir su sonido agudo que venía in crescendo. Bajó del andén. Sus pies sonaron en las piedras blancas del suelo. No caminaba ni rápido y ni despacio. Ya no pensaba en la mujer del otro lado. Como en una película su percepción se dividió en muchos planos próximos, haciendo que el simple trayecto de atravesar los rieles tardara una pequeña eternidad.

Pero del otro lado llegó y no había nadie para reprocharlo. Subió justo frente al banco donde estaba ella. Se miraron mientras llegaba el tren.

      Hola – dijo él.

      Hola – dijo ella.

 

 

 

2


– ¿Todavía estamos bajo la ciudad? – Dijo ella. – Me Pregunto cuando saldremos del subterráneo.

– Cuando, no lo sé, pero seguro que subiremos cerca al mar.

 

3

 

– Siempre sueño con el metro – dijo él. Estaciones gigantes, que son mezclas de aeropuertos, shoppings y conexiones subterráneas. Escaleras mecánicas conectándolo todo. Escaleras que siempre son lo más angosto posible, de manera que las personas hacen colas como si fueran píldoras.

  Otro día soñé que estaba con Í y su padre en este sitio. Estábamos los tres en el túnel, agarrados al tren en movimiento, cuando veo a Í cayendo. Intento ayudarle en el mismo instante, cogiéndole con un brazo. Su padre nos miraba. El tren no paraba en ninguna estación, como si fuéramos mas al fondo que nunca. Y cuando el susto había pasado, Í me miró a mí con rabia preguntando porque le había empujado.   

Creo que esto expresa todo de nuestra relación.

4

 

En el tren estamos parados pero todo está en movimiento. Mas bien estamos nosotros en movimiento y percibimos el mundo parado como nunca. Las cosas quedan más borrosas como en las pinturas impresionistas. En verdad dicen que Turner empezó con su estilo borroso justo cuando quiso pintar el paisaje como es visto al poner la cabeza afuera de la ventana de un tren en movimiento.

El tren es también el cine y las sociedades modernas. Mientras en el metro estamos en movimiento pero no tenemos el objeto referencial exterior, o sea, en el metro estamos realmente parados. Ahí, diferente del tren, no hay punto de fuga, paisaje, nada. Solo los reflejos y la sensación de pasar debajo de la ciudad. Quizá por esto llenan el wagón teles y propagandas.

 

5

 

Dos chicos bajan por la noche para hacer un graffiti en el túnel. Esperan escondidos los últimos guardias que pasan antes de que se cierre la estación. Cogen sus linternas y avanzan por adentro del agujero. Huele a betún y a meo. Uno de ellos está acostumbrado. El otro comenta y mira al suelo buscando ratas.

– Aquí es – dice uno.

Los dos paran para empezar el trabajo. Van a escribir un enorme OCHO tétrico, señalando la pandilla del barrio vecino. Naranja será el color, para llamar más atención.

Cuando terminaron el esbozo y van empezar a rellenarlo con la tinta definitiva, uno de ellos dice:

      Escucha.

Los dos quedan en silencio.

      No escucho nada.

      Ahí viene uno.

      Imposible. No hay metros a esta hora.

      Creo que va a la manutención o algo.

      Yo continúo pintando. Debe haber sido un grupo de ratas.

De repente, de la curva surge una luz. No hay bocina. Uno de los chicos entra en un agujero. El otro cae en los rieles.

Quarta-feira, Outubro 14, 2009

Segunda-feira, Outubro 12, 2009

He didn't really want to leave Paris, any more than I did. Paris hadn't been good to him, any more than it had to me, or to anybody, for that matter, but when you've suffered and endured things here it's then that Paris takes hold of you, grabs you by the balls, you might say, like some lovesick bitch who'd rather die than let you get out of her hands.

Henry Miller, 176, Tropic of Cancer.

Terça-feira, Setembro 29, 2009

Paris é a sola gasta dos meus sapatos

É o buraco deixando ver a meia 

São os meus pés, as minhas costas

Sou eu cansado

Morto, fudido e pé rapado

 

 

 

Paris é não ter onde dormir

Não ter um canto

É caminhar até não poder mais

De gambetta a bercy, de bercy à Sorbonne, de Sorbonne a Sebastopol

 

 

 

Paris é a sensação de cair na rua, no metrô, encolhido num telefone

as portas se fechando e a gente compartindo o vinho dos clochards

paris é o fedor dos clochards, dos velhos senhores pedófilos comprando livro na gilbert geune

 

 

 

Paris é fria,

é ter que parar numa cabine de telefone pra poder escrever e descansar

 

 

Paris é cara, é  dura

É viver na rua

Paris é neguinho se xingando sem a possibilidade de se tocar

é um negão bolado te encarando no metrô


 

paris é saltar a roleta todos os dias

é uma família inteira de ciganos passando um por um

por cima, por baixo, por cima, por baixo

da roleta

saltando

 

 

é ir e voltar de rouen sem pagar o trem

é ficar olhando a paisagem sem deixar de se ligar no fiscal que pode entrar no vagão a qualquer momento

 


paris são os pisos antigos, as maçanetas antigas, as portas antigas 

os elevadores de porta pantográfica

paris sou eu tentando andar que nem o gato pra não ranger o chão de madeira

 

 

paris são os códigos na portaria de cada prédio

são os marroquinos abrindo a mala de um carro luxuoso arrebentado

pra encontrar um maço de Marlboro branco (ouro!)

me pedir fogo, e eu dizer “oui, mais je veux un cigarrete si vous plais”

“merci monsieur”

 

 

Paris são os gatos

Os mil gatos nas casas, telhados, camas

São gatos enormes de gordos e peludos

Lá em cima

Nos remetendo ao oriente

Enquanto os ratos lá  embaixo

no metrô

nós como “ratas en el metro”

Eletrocutados

 

 

Paris é o metrô  é o metrô é o metrô

Paris é uma cidade por cima e outra por baixo

Paris é uma cidade que cresce pra baixo

Mas não é Zurich (turim?)

 

 

Paris é uma cidade tão antiga

Que vive todos os tempos ao mesmo tempo

Paris é neo-clássica, barroca, renascentista, medieval, moderna

Paris é belle-époque

 

 

Paris é uma cidade com tanta memória que corre risco de Alzheimer

E não sei como um elefante assim acaba não sendo tão pesado

 

 

Paris é verde, cinza, com um pôr-do-sol alucinante

de um roxo que só chantal ackerman é capaz de captar

 

 

Paris é dura, é  rija, é muito cara

As pessoas estúpidas

o trânsito mal lavado

as ruas sujas

o stress

 

 

Paris é uma cidade fetiche

Os neons de pigalle, as fotografias sujas de putas setenteiras de pigalle

Paris é barbés-rechouchouart

É contrabando de gente

é costa-do-marfim, é irã, é argélia

paris é uma cidade negra

um terço da cidade e crescendo, crescendo

já que francês não trepa

mas as francesas, os pretos…

os pretos são o encontro do futuro com o passado

 

 

Paris é um carro com os vidros quebrados

Recém-roubado

É uma exarpe brilhando no meio dos cacos

É a minha mão pegando a exarpe e cheirando

 

 

Paris são as cabines de telefone

As pixações verdes, o desenho de uma mão verde numa cabine telefônica

 

 

Paris é republique, é  nation, é bastille, é place d’italie, é chatelet

Paris é uma explosão lumínica vista por satélite

 

 

Paris são neons fluosforescentes

Verde, vermelho, azul, rosa

Paris não é a cidade da luz, é a cidade neon

 

 

Paris é tão caro que eu saio pra rua e fico com medo porque tenho frio e não posso entrar em lugar nenhum

 

 

Paris é o melhor sanduíche do mundo

O melhor pão com salmão e queijo de cabra

e eu ali na frente seco e com água na boca

 

 

paris são as milhões de comidas e restaurantes que eu não posso comer nem sentar

que quase ninguém pode comer nem sentar

porque quase ninguém tem tanta prata

e mesmo assim vejo multidões de pessoas comendo

sem fome

falando inglês e outras línguas

só pra dizer e fotografar

que passei por esse ou aquele lugar

 

 

Paris é uma cidade morta

Onde todos estão em casa pela noite

Nenhum bar aberto, nada

Ainda mais no inverno

Onde a população explode

Se acasala

Estuda

 

 

Paris é uma cidade orgânica

Onde as pessoas parecem ter voltado da Guerra

É como entrar num super-mercado da lapa

Com todos cheios de ferida

E até hoje eu me lembro daquele homem

Que tinha a bunda na frente e os pés retorcidos pra trás

Numa espécie de curupira cirúrgico

 

 

Paris é pedir pra ser atropelado

É quase morrer várias vezes

Paris são as rotundas entupidas de carro

E o pesadelo de quem entra numa delas

Porque depois, pra sair, é  sem chance

 

 

Paris são os subdesenvolvidos que vêm aqui pra se fuder

Já que pensam que vão ganhar dinheiro

Porque paris é uma espécie de eldorado ao revés

 

 

Paris é, mais uma vez, uma cidade fetiche

Uma cidade perfume

Uma cidade mulher

Paris é sem dúvida uma mulher

Com cheiro de cebola

Pernas lindas

E uma pele branca dessas que é só tocar pra que fique a marca dos dedos

 

 

Paris são os turistas

Os flashes iluminando as catedrais

Os santos mortos, a arte morta, os museus-mausoléus

a fila de vampiros internacionais

Sedentos depois de 13 horas de vôo

 

 

Paris são as mulheres chinesas falando francês

Me fazendo lembrar iggy pop e david bowie

Sem falar do couro de Clean

 


Paris são os edifícios modernos mais feios do mundo 

As igrejas banheiro

As operas lego

 

 

Paris são crianças francesas lindas e sujas

de manga comprida e camisa listrada

com futuros cabelos revoltos

ao lado de pais intelectuais tapa na cara

sim, as famílias mais bizarras

 

 

Paris são janelas e janelas e janelas todas vazias

 

 

Paris também são gruas e edifícios em construção

Paris são as mil vistas de paris, seja de montmartre ou do sétimo andar da avenida gambetta

 

 

Paris é uma cidade que se quer centro

arrondisement

Paris é encaracolada

cheia de cachos e mexas

a escada do metrô de caulangcourt dando voltas

a negona enorme de grande e gorda descendo e bufando

porque o elevador está hors de service

 

 

paris é uma espécie de mandala pulsante

 

 

Paris é tudo aquilo que nao é paris

o lado de fora de paris

os banlieues sem fim

a periferia que se diz assim

/bɑ̃ljø/

saint-ouen, …, …, 

 

 

paris é caminhar pensar escrever de uma só vez

é a sensação de que, se eu morasse aqui

teria mil livros e mil bolhas no pé

além de um diário de 16.000 paginas

 

 

paris são as livrarias todas

os livros vendidos a cinquenta cêntimos na gilbert geune

 

 

paris é a cidade do ensaio e do flaneur,

basta pensar na estátua de montaigne sentado pensando no jardim painlevé

refletindo a cor dos carros e o neon dos cinemas na rue des ecoles

Basta pensar em Dante, Rousseau, Baudelaire, Benjamin, Cortázar e Chris Marker

Formando uma espécie de linhagem-arrondisement

 

 

Paris é a sensação de que eu vou topar com o Godard a qualquer instante

E jogar ele no trilho do metrô

 

 

Paris é chats perchés

Crianças assassinadas jogando no pátio da escola

E eu aquí escutando do sétimo andar

 

 

Paris é bataille,

é a deliciosa mistura de amor com sexo animal

E sempre o fetiche se fazendo de catalisador

 

 

Paris é a morte soturna e romântica a la vez.

É uma cidade mórbida de luzes amarelas

As escadarias sem fim

 

As pessoas pálidas vestidas de negro

 

 

Paris é fumar um baseado na sacre-coeur às tres horas da manha do natal

a cidade vazia

E encontrar um carro explodindo música árabe

E outro gritando hip-hop

Está claro

Pra abafar os gemidos das francesas

 

 

Paris são os americanos de michigan andando de skate por sobre o gelo no jardim de trocadero

Ali na frente da avenida nova york

Onde deram a partida ao maio de 68

(Onde, não sei porquê,  imagino que proibiram o “laranja mecânica”)

 

 

Paris são as parisienses andando de bicicleta

As pernas das parisienses andando de bicicleta

As pernas das parisienses que, seguro, não são daqui

Porque ninguém é  daqui

 

 

Paris é toda a publicidade de paris

A publicidade que fala de paris e a publicidade que fala da merda que tá nos cinemas

 

 

Paris é o quarto escondido de Chris Marker

É a ausência e sumiço do cineasta

A ausência de seu rosto, de sua fotografia

É o olhar de Guillaume-en-Egypte

(Chat écoutant la musique)

 

 

Paris é se perguntar se o Godard anda de metrô

 

 

Paris são os jornais, as mil bancas de jornais

Paris é o sentido original da palabra “kiosque”

 

 

Paris é blasé, flaneur, snob

Paris é vagar devagar vagar

Paris é virar um fantasma de ombros moídos

 

 

Paris é uma mulher linda

paris sou eu derrubando sem querer uma pequena lixeira

no vagão do trem

em cima do pé dessa mulher linda

paris é perceber que essa mulher linda é feia de tão estúpida

e que anda mal humorada há  anos

paris é rir da cara dessa mulher linda

e pensar que ela pensa que eu sou um idiota

ou talvez uma barata

 

 

paris é a mistura de toda uma super-produção com um certo desleixo

é toda essa mentira amelie-poulin que falam de paris

essas menininhas mimadas do terceiro mundo que vêm pra cá pra contar pras suas amiguinhas

paris é um status social

é a intelectualidade mais idiota e a estética mais fofinha

paris é uma cidade cheia de artistas mulheres interessantes poéticas do eu

mas sem cena, sem encontros, sem grupos

paris é onde todo mundo vai embora quando termina a aula

 

 

paris é beber vinho sozinho

é comprar aquelas garrafinhas de metal pra economizar dinheiro bebendo whisky vagabundo (ou não)

 

 

paris é uma língua que acha que sempre te ensina alguma coisa

(triste ilusão)

 

 

paris sao as enormes mulheres árabes negras envolvidas de negro

as crianças imóveis de tantos casacos

o carrinho de bebê enrolado no plástico

o casal carregando o carrinho subindo as escadas do metrô place d’italie

 

 

paris é paris e paris são os aeroportos de paris

 

 

e eu vou andando e pensando e falando sozinho

e as pessoas andando, olhando e pensando que eu sou maluco

pedindo informação

na place de la republique

imaginando

que sou daqui

quando ninguém é  daqui

 

 

paris é onde eu nasci

o que me faz crer não estar longe dos hiperbóreos

carnívoro e ocidental por excelência

aguentando menos 9 numa boa

 

me imaginando olhando pro céu desde o carrinho

fotografias da minha mãe grávida na varanda

rue de…

hopital de…

 

 

e eu amo o norte 

da cidade, tudo que é  norte

como uma bússola

 

 

Paris est noir paris est noir est noir

Paris é uma cidade de verdade

Paris é “A cidade”

 

 

Mas é hors de service

Segunda-feira, Setembro 21, 2009

vulgar vulva
poema em linha reta
mandala vira-lata

las chicas los chavos las chelas los chongos los choches 
las chimbas los chiches las chuchas los chichos las chichis 
los chungos los chuchos los chochos los chivos las chichas 
los choros las cholas los chanchos las chapas los chistes 
la chusma

Quarta-feira, Setembro 09, 2009

a proposito de los bloques




Yo soñé con una ciudad en el norte. Era L’isle, que en francés significa “la isla”. Era Lille, pero no era Lille… porque era más moderna, y quedaba frente al mar. Los edificios gigantes frente al mar. Solo concreto y agua. No había playa. Uno de los predios, el más alto, brillaba con el reflejo del sol. Quedaba naranja… era un poco como aquí… sí… quizá el futuro de este mismo sitio… 
Has mirado el tiempo que va a hacer?
Ey, parece que no va a hacer muy buen tiempo, asi que guay, no?
Hay gaviotas en la playa del prat?

Domingo, Setembro 06, 2009

CHANTAL AKERMAN
(pequena carta a Marcelo Ikeda)


Esses últimos dias vi no Xcentric o Hotel Monterey, La Chambre, vi de novo o Saute ma ville, e agora o Je, tu, il, elle e o News from home.
Li teus textos e vi umas entrevistas com ela também. 

Primeiro que o Je, tu il, elle, é uma volta à nouvelle vague, mas com uma questão da voz over que me lembra algo de Marguerite Duras e dos cineastas da rive gauche (Resnais, Marker, Robbe-Grillet, Varda). Sendo que, a cena em que ela bate a punheta pro caminhoneiro enquanto ele narra o que sente, é como se a voz over falasse sempre do mesmo, mas de uma maneira que ao invés de fechar o sentido, só faz ampliá-lo, enquanto buscamos uma lacuna, uma diferença entre o que vemos e ouvimos (como quando ela diz "peguei uma carona com um caminhão", e esperamos o caminhão, que no final não aparece, simplesmente corta e ela já está dentro, e já é de noite). Um pouco como em Wim Wenders, uma fala que repete o que vemos numa espécie de eco, de perda de significado das coisas. Um cinema de diário de viagem, de descobrimento de uma mudança no mundo (bildungsroman, como dizem os alemães, um romance de aprendizado, de viagem, e de mudança no final) .E a questão de que o homem, a relação heterossexual teria uma forma de prazer egoísta, enquanto o prazer homossexual é mútuo.

E o EU isolado no quarto, o TU, que é a carta, a segunda pessoa da carta, o ELE, que é uma re-encarnação do ideal de homem macho a la Marlon Brando (numa cena do filme, num bar, toca a música do Gato Barbieri de O último tango em Paris). E o ELA que é, realmente, uma volta ao quarto, ao quarto da outra.

Depois, algumas coisas que descobri sobre o Hotel Monterey. Ela filmou tudo em 17 horas, durante uma única noite, começando com o pôr-do-sol e terminando com um amanhecer nublado. É praticamente uma montagem feita na própria câmera. Foi quando iniciou sua parceria com a fotógrafa Babette Mangolte, que faria quase todos os seus filmes (uma fotógrafa alucinante, diga-se de passagem). A idéia surgiu das fotografias em branco e negro que a própria Chantal fez na época em que foi hóspede do hotel.

Entrar no elevador. Ficar horas no elevador esperando a gente entrar e sair. Buscar portas entre-abertas. Ser voyeur.

O Hotel já não existe mais. Esse tipo de hotel já não é possível em Nova York.

Um documentário sobre um hotel e um tipo de hotel que já não existe.

Sem som. Planos lentos. Jump cuts. Elipses. Câmera fixa. Travellings que vão e voltam. Tudo nos levando ao entre-imagens.

E o News from home... Acabo de voltar desse. Sinceramente... Fiquei doido. 

Você conhece as fotografias do Thomas Struth? Busca na internet. Tem tudo a ver com esse filme e é da mesma época. Só que as ruas das fotos do Struth são totalmente vazias (falo da série em preto e branco). Já as ruas da Chantal são justamente o som da cidade que engole o som dela lendo as cartas de sua mãe, de forma que, através da impossibilidade de ouvir o que sua mãe diz devido à turbulência de uma cidade que nos engole, compreendemos o porque das demoras em responder as cartas, o porque de se deixar levar por nova iorque, a Babilônia de Chantal. Me lembra o que Henry Miller disse. Da falta de sentido de Manhattan em oposição à clareza de sentido de Paris. Mas em News from home eu acho que não. Que há ali uma alegria imensa de viver em Nova Iorque. Uma beleza das ruas infinitas e do enquadramento absolutamente quadrado e rigoroso proposto pela própria cidade. 

Esse filme tem bastante a ver com Permanent Vacations do Jarmusch, também. Nada a ver, na verdade. É um dos poucos do Jarmusch que eu não gosto. O filme é alegórico e com um humor negro exagerado que depois ele abandona. Mas de qualquer jeito os dois terminam quase da mesma forma, através de um plano-jazz da barca que sai da cidade e dos pássaros que vão pescando aproveitando os peixes que sobem com a hélice do barco. Os dois têm muitos planos dos cruzamentos de nova iorque. Os dois têm algo de iniciação, de isolamento do mundo exterior. E são também mais ou menos da mesma época (1977 e 1980). 

Acontece que, o que Jim usa como plano-recurso, Chantal usa como plano-curso.

News from home. Esse, realmente, é uma continuação do Hotel Monterey. Assim como o Je, tu, il, elle, é uma continuação do Saute ma ville.

Talvez o que mais goste até agora seja mesmo o News from home. Por ser epistolar. Por ser hiper-urbano. Por nos remeter, talvez pela primeira vez de uma maneira tão clara, a uma distância, uma lacuna. Pelos enquadramentos. Pelo metrô e pelas repetições. Pela câmera-veículo - travelling-carro, travelling-metrô, travelling-barca. Pela duração.

Hoje ou amanhã já vejo o Toute une nuit.

E depois o D'Est, que nunca vi inteiro - apenas trechos em salas de aula.

E os outros todos. Talvez continuando com uma ordem mais ou menos cronológica e de afinidades.

Quarta-feira, Setembro 02, 2009







MÃE



O segundo filho vai embora de casa. Leva as malas. Assim começa o filme. O quarto vazio. A casa. Ela numa casa enorme e vazia. A empregada falando.



Porque não se desfaz da casa? Vende ela. Aluga e fica com uma menor!

Ela não quer. De jeito nenhum. Vivo aqui há mais de vinte anos.



No engarrafamento chora.

Tem sua primeira crise de pânico.



Chega em casa. Apaga as luzes.

Escuta os recados da secretária.

Fala no telefone por horas no escuro.



Os dois filhos homens chegam em casa pra jantar. Querem dinheiro. Reprimem ela. Falam que ela não pode beber tanto. Etc.

Ela tem um porre, fala muitas coisas, dos pais dela. Um dos filhos tem vergonha. O outro sarcasmo.



Os porteiros conversam no andar de baixo.



Ela tem um relacionamento com um homem bem mais jovem. Temos todo um clima dos porteiros olhando pra ela. Observando o amante.

No dia seguinte ela percebe que ele roubou alguma coisa.



Ela fala pruma amiga que sabe que a empregada rouba ela, mas que se despedir, quem entra no lugar?



Ela assiste o jornal.

Terça-feira, Setembro 01, 2009

CINEDIÁLOGOS
eu: rapaz
  tem tempo?
 Ernesto: nao
  vou comprar um peixe
  mande um mail
  beijos
19:38 siempre tengo tiempo, menos ahora cabron!
19:39 eu: ok!

17 minutos
19:56 eu: cuando vuelvas, si puedes, díme... porque queria hablar en vivo... un ratito. hasta!

39 minutos
20:36 Ernesto: fale ai peixe!
  como decia romario..  
(((...)))
eu: Feliz lo que olvida… canção alemã que cantam em satansbraten
pascal - a melhor coisa é não sair do quarto
21:06 Ernesto: pascal- todos los problemas del hombre provienen de encontrarse solo en un cuarto
  pero en realidad esa frase yo la conocia de mucho antes
  la escuche de raul ruiz, que la dijo muchas veces
21:10 no quarto da vanda es un bello ejemplo
21:11 pedro costa dice que el cuarto es el lugar donde vive la adolesencia mas puramente
 
(((...)))
 Ernesto: esta bien, pero aun asi, es mucho. no piensas darle tiempo al tiempo? si tu respuesta es si, entonces dime como
21:14 eu: tu dices menos dialogos?
  quedan en silencio la mayoria del tiempo...
  el tiempo es el VENTILADOR
  el calor infernal
21:15 y la tele y la ventana, que sacan a ellos del sitio este
 Ernesto: hablo de time code
  cuanto va durar la pelicula
 eu: 16 minutos? 20?
  jajaja
  ah!!
21:16 pues sí. no lo sé todavia con relación a los cambios que pienso.
  pero es esto. tengo una compañera de piso y su novio (mas o menos novio)
  pienso en cogerlos. hacerlo mas real. menos blazé, menos ciudad de silvia... menos europeo (porque lo veo muy europeo, el guión).
21:17 Ernesto: lucas, he estado pensando en algo que tiene que ver con el tiempo bruto que tienen las cosas. pienso o me pregunto: puede ser que los temas, una manzana apunto de caer de madura por ejemplo, tengan un tiempo mas bien determinado?
  ahora
21:18 si yo quiero hacer una pelicula sobre la caida de una manzana madura en un arbol, no podre constituir su duracion bruta, pues seran tal ves dos dias de pelicula.
21:19 entonces me pregunto. porque hago una pelicula sobre la caida de una manzana madura si no la puedo contener ni siquiera en un plano fijo, en una pelicula?
  es importante que la imagen sea una experiencia antes que una imagen?
  yo creo que si, pero aun no lo he visto
21:20 entonces el cine solo puede abordar algunos temas? no todos? yo soy capaz de retratar todo? la maquina me lo permite?
  lumiere tenia peliculas de 1 minuto de duracion
21:21 no mucho mas
  entonces se fue a buscar temas, experiencias, de un minuto
  el encuadre le permitia que esa experiencia fuera recortada a un minuto
21:22 eu: sí. bueno. mi peli es como que un dia.
  pero con un pasado
  el tiempo aqui, lo problema aqui, es la lacuna, el extracampo que es el pasado
  y que solo aparece con el incendio
  que, creo, solo aparecerá una vez
  y no dos... como en el guion
  esta sensación de que algo pasó... esto es lo dificil para mi
21:23 yo en verdad no soy nada tarkowskiano... sabes?
  para decirlo así...
  pero sí, el tiempo...
  tu crees que hay demasiado en el guión... en las secuencias?
21:24 Ernesto: nadie es tarkowskiano, es imposible, como nadie es bressoniano. con los otros si se puede un poco mas
  creo que la frase de ginsberg solo, no se puede desarrollar en 20 minutos
 
(((...)))
21:35 Ernesto: que opinas de la camara en mano?
 eu: con relación a la peli esta? o en general?
  ?
 Ernesto: con relacion a ti
  y al cine, en general
21:36 eu: yo pienso que las personas ya no lo hacen porque tienen miedo del barroco que tienen adentro
  yo creo que tengo muchas ganas de ser barroco en el futuro
  pero que por ahora es dificil
  en el sentido de que vivimos un poco esto de "cuanto menos mas"
  lo que es una mierda
21:37 pero que es un camino
  al mismo tiempo
  a mi me encanta dib lufti
  siempre
  y...
  hasta las huevadas que hace icaro
  como camara digital movida...
  yo hago una camara en la mano... con casi todo lo que hice
21:38 pero una camara en la mano tripode humano
  y mas otras cosas que puedo decirte
  pero en fin...
  estamos sentados y sin chelas en las manos
  por lo menos yo
  creo que la mirada de hoy en dia es muy efímera... lo que puede ser sublimado
21:39 y creo que guerin y pedro costa, por ejemplo, son geniales, pero, al mismo tiempo... veo siempre esto de recorrer a bresson y a ozu como una frialdad de nuestros dias
  lo mejor de en construcción es el plano movido del final
  para mi
21:40 el tio sobre la chica
  puta!
(((...)))


 

  
  creo que es una mierda estar aislado de la realidad... y por estos dias me acerco, sabes?
  como en brasil...
  nunca hiceron una peli con los interiores de las favelas
  solo exteriores!
23:00 donde esta el pedro costa de brasil, sabes?
  en fin...
  creo que sí
 Ernesto: en brasil no hay pedro costa
23:01 sabes que siento a diferencia de argentina aca?
 eu: ?
 Ernesto: que aca hay muchas pretenciones de hacer una pelicula original y loca, subentendiendo lo que puede ser original y loco
  aca la gente esta desesperada por algo nuevo
23:02 eu: yo creo que la diferencia principal es que en brasil el "silencio" no hace sentido para las personas
 Ernesto: es exacto lo que tu dices
  es eso
23:03 eu: yo creo que el cinesta mas brasileño que existió fue jean rouch
  
  pero bueno
  creo que el cine, como la economia en brasil, se interioriza
23:04 hacia las plantaciones de soja
 Ernesto: es como el chiste poema de nicanor parra: los cinco mejores poetas chilenos son tres: alonso de ercilla y ruben dario.
 eu: 
23:05 yo creo que brasil tiene que despersonalizarse
  parar de hablar de si mismo
  del trance y del delirio tropical
  perder la identidad... que es siempre la misma mierda
  para despues, quizas, volver, sabes?
 Ernesto: si
23:06 eu: pero bueno
  tengo ganas de salir de este intelecto mio y acercarme a la gente... para no hacer un cine cinefilo
23:07 es esto
  que se joda
 
(((...)))
23:12 Ernesto: ataque de bichos denuevo!! tengo que apagar las luces, la pantalla de ki computador. me siento en los pajaros de hitchcock
não chegou não, inquilino. vamos ver se pela semana... senão te mando um mail pra gente resolver isso, ok?

outra coisa. vi ontem o satansbraten (o assado de satã) do fassbinder. ponho no de dois estrelas (haha). muito doido. um dos mais metafóricos...

e, cara, tem o kurt raab atuando como poeta decadente... foi o cara que ajudava com os roteiros e direção de arte dos filmes dele. o primeiro a escrever uma biografia do fassbinder - esculhambando com ele por um lado. só tem esse filme e outro em que ele é protagonista. se o fassbinder era o anti-burguês anarquista, o raab estava mais pro burguês fascista (falo até mesmo das roupas que usavam os dois). se complementavam. era bissexual também, etc...

e o berlin alexanderplatz. já viu? estou no capítulo 11 de 14. mais ou menos 15 horas e meia de filme! tem muito de expressionismo, uma textura incrível, espelhos embaçados... luzes piscando o tempo inteiro... mas não sei... acho que concordo com os críticos que dizem que fassbinder se traiu em sua última fase... ele sempre comparava o seu cinema ao norte-americano, sempre dizia que o cinema americano era o mais lindo... douglas sirk, enfim... falava muito mal de fazer zoom, de fusões, etc, mas depois... fez toda uma defesa da aproximação e identificação do espectador através de uma intensidade não atuada ou roteirizada, mas uma intensidade da luz e da movimentação de câmera - ou seja, mudou por completo. melhor pra mim os melodramas da sua segunda fase... (petra von kant, fox, ali...) porque não eram nem filmes de gangster nouvelle vague e nem dramas dos anos 30... eram mais secos, com luz imparcial (não teatral como nos primeiros filmes), atuação ainda teatral (e roteiro também), filmes quadrados, sem saída, de baixo custo ...

acho que na verdade o último cinema do fassbinder funcionava como uma espécie de droga. ele já estava alucinando como a própria veronika voss... a luz... a cocaína sempre associada à luz e ao frio... a neve indoor...

de qualquer forma tem umas cenas incríveis no alexanderplatz. um diálogo do protagonista com a bebida que vai tomando, por exemplo... toda uma sensibilidade voltada à questão da prostituição absoluta de um país... acho que vou ler o livro.

e sempre a ótica do senhor e do escravo. do cafetão. da morte por cima do amor... etc - fassbinder, bataille, sade... e ao mesmo tempo um pé no romântico alemão, na paixão mais desvairada (meize em alexanderplatz...)... como se os personagens estivessem entre o assassinato e o suicídio...

enfim. besteira, ó - tô falando só.

beijão!

lucs

Domingo, Agosto 30, 2009

Terça-feira, Agosto 25, 2009

yet each man kills the things he loves,
by each let this be heard,
some do it with a bitter look,
some with a flittering word,
the coward does it with a kiss,
the brave man with a sword!

OSCAR WILDE

liebe ist kälter als der tod
x
ich will doch nur, dass ihr mich liebt

FASSBINDER

Segunda-feira, Agosto 24, 2009

Yanfranco Rolando,
pinche Chiso, cabrón!
hijo de puta, la chingada, huevón!
¿porque te fuiste justo ahora
que ibamos a matar Barna,
que ibamos hacer pelis piel pelicanos
en la Barceloneta y en mi habitación,
díme, porque?
sin hablar nada con nadie,
nada con nadie...
un cabrón,
mil veces un cabrón!
te fuiste directo del cine al aeropuerto,
imagino que solo con una mochilita,
sin haber terminado las letras del Xcentric -
puta! ¿con quien voy hablar de cine???
pinche pinche pinche,
me regalaste amigos y desapariciste, 
cuando pensaba que estabas 
ma' perdido que Teniente Bello,
cuando hablábamos del autoexilio,
del numero trés y de Hegel,
de la persona y del individuo,
de la deriva, en fin...
del trance...
de repente vuelves,
coges un avión y, chispa!, Lima again.
sin haber hecho la pelicarta pa Ernesto,
sin ayudarme con los actores,
sin haber robado a los que nos robaron,
en fin...
(ganas de hacer pelis con los trés ladrones,
cogerlos por el cuelo, la cocaína y el cuchillo,
matarlos eternamente y no solo por la noche.)
tengo mucha rabia,
mucha,
tengo odio en mi cuerpo,
y al mismo tiempo un qué de consciencia que surge,
pues el tiempo ha tenido ahora un cambio,
como que un "barravento", sabes?
las calles del Raval ya no son las mismas,
mis amigos no son los mismos,
septiembre surge como el més del sol que se vá,
del verano que dice adiós,
y nosotros acá sin saber pa donde ir,
pues tenemos pies y ojos,
pero todavía somos de piedra.
ay, Chiso, Chisito salado...
todavía somos de piedra...
Mathilde y tu, de una sola vez, en el mismo día,
se fueran...
quizá se entrecruzaron en el Prat...
quedando las ganas de emborracharme 
con burbujas de jabón...
el ventilador que no tengo
reproduciendo las bolitas...
en este calor infernal
la sangre, el sudor, el sémen...
pinche Yanfranco Rolando
con i griega, siempre...
con i griega y ganas de llorar
un aullido por ti...

Domingo, Agosto 23, 2009

PSICOGRAFANDO EM GRACIA PELA MANHÃ

"abram as portas das suas casas,
deixem os ladrões entrarem,
eles vão tentar levar tudo o que puderem".

acordei às 8 da noite. é como se fizesse do final da tarde o início da manhã.
depois de tudo sonhei que encontrava o postal panorâmico de Mariana Vassileva,
e que me escondia por detrás de uma tela de cinema em que projetavam filmes terríveis de companheiros de classe.
depois de tudo sonhei que não tinham me robado, que na verdade era um sonho.
e isso porque os três ladrões parecem ter surgido do meu inconsciente, como os personagens que seguem Wilhelm Maister em "falso movimento".
faziam parte de mim. de uma lógica. porque eu tinha que perder pra poder recomeçar.
aquela luminosidade de seis da manhã. a cara pálida e a faca prateada.
depois de tudo despertei vendo a entrevista de Kieslowski, falando que devemos permanecer atentos ao sentido da responsabilidade.
o fio perigoso das coisas.
e dormi na casa de Mathilde, e pensei que estava com Ana, que significa "esbelta".
a câmera aparecia, a bateria, o livro de Handke, os apontamentos, a identidade e o cartão de crédito.
no bairro de Gracia já nao há festa, as ruas estão vazias, e na casa onde estou abundam bons livros.
la compañia de Becket, el trópico de Miller, el atlas de Serres, e acordo lendo esse último sem despertar.
penso num terceiro lugar, na ida de Mathilde, na possibilidade de usar Cláudio no "mudanza".
ele é chileno, sua namorada alemã, creio que pode ser sim um personagem a la Bolaño.
números, letras, nomes, parece que escrevo cifrado.
depois de tudo continua o fetiche por berlin, munich, colonia, hamburgo.
as alemãs como Nichol e Virreina.
"fox and his friends", o personagem de Franz Walsch, a ótica do senhor e do escravo.
Fassbinder.
depois de tudo pareço dez anos mais velho.
uma semana de álcool e rostos e falas e Roberto Begnini.
eu talvez o único que odiou a vida é bela.
e Elisa, a italiana mais linda, com seu vestido de bolinhas e cabelo curto entrevendo a nuca.
as pernas, as ancas, e o jeito solto de andar dançando.
"a kiss in the tunnel", a possibilidade de encontrá-la no cccb, o telefone perdido.
o telefone roubado, ou seja, pra nunca mais.
(pausa)
"ciao" em italiano é oi e tchau em português.
(pausa)
me esqueci do cheiro dela.
(pausa)
as bolinhas de sabão feitas pelo ventilador.
as bolinhas de sabão assassinadas industrialmente pelo ventilador.
(pausa)
a necessidade de voltar a comer livros.
(pausa)
flexões.
(pausa)
acordo cansado e durmo cansado e sonho cansado.
não tenho amigos para além de Chiso.
e Chiso não me cansa.
odeio os catalães.
tenho ódio.
a possibilidade de viajar trabalhando pela espanha.
dar costas aos pirineus.
os pirineus às minhas costas.
possibilidade de me perder em granada.
filme bicicleta José e Maria.
filme "mudanza" amiga de Sara e Cláudio.
filme tavertet grande incógnita.
que mais?
morcilla.
reaprender a comer carne com muito sangue.
comprar um mapa.
depois de tudo.
sim, depois de tudo.

Sábado, Agosto 22, 2009

QUE VUELVAN LOS MOROS

(putos)


Me llevaron la cámara

Se me la llevaron

Dos cintas

La tarjeta de bicing

El móvil, mi agenda de papel

Los telefonos, mails, contactos

Las mujeres que había conocido esta noche

Las últimas noches

La tarjeta de credito y debito

La tarjeta de la biblioteca

La de la mediateca

La de mi salud

La del videoclub

El mapa

El libro de Fassbinder

El amor es más frio que la muerte

y el de Handke

Carta breve para un largo adiós

Me llevaron el DNI

La indentidad brasileña

Dos reales, 1000 pesos chilenos

10 euros o mas

la mochila, me la llevaron

apuntes, papeles

tres bolis, dos condones

tabaco, boquillas

papel de liar

todo un rollo...

los marroquis.

Eran marroquis?

Marroquis que acá nacieron...

Estas seguro?

Como eran?

Morenos, de rizos,

Un mas blanco, el que manejaba el cuchillo.

Había un cuchillo?

Sí, de estos de carnicería...

Aquí mismo, frente a mi casa

Las llaves... me las llevaron

La cámara, el trípode mágico que compré en Paris

A las seis y media de la mañana

La cámara y el trípode ya de dia

Trés chicos, de mi edad, menores quizá

En mi calle, que no es de nadie

Pues el Raval es justo

de Nadie – hijos de puta


Anteayer vendendo chelas en Gracia

Llega un secreto y lleva la mochila de Cristóbal

Mas o menos 20 latas

Mas o menos 30 euros

Y ayer meando en la calle

De repente aparece un tipo que me dice

“puto cerdo! porque no meas frente a tu casa?"

Porque no hay baños públicos, pues...

Yo no soy el chivo del Raval, sabes?

“Puto cerdo”, y tira mi lata en el suelo.

contesto que ser cerdo es esto.

esto es cerdo.

"Que dices?"

puta mierda

ganas de decir que me encanta mear en la calle

principalmente en esta

y despues el policía que solo deja que lleve la botella de gin si tiro las latas de cerveza en la basura

“y si tomas un trago te doy una multa de 20 euros”.

Y después el tío que sale del coche, mira hacia nosotros y empeza a repetir

“ilegal, ilegal, tu eres un ilegal”.

Y yo que ni supe contestarle

que dije "soy estudiante"

que patético...

y Chiso que se duerme en la calle

y también le llevan la mochila

con cien euros, móvil y todo

Y ayer Chiso, que vendía chelas, y pasan cubanos

dando patadas y cogendo las Estrellas del suelo

Sin metáforas por favor!

Nosotros que fuimos a hablar con ellos

Y nos empujan, y preguntan porque les empujamos

Pues por nada, claro

Somos chivos, chavos, weyes

Somos mierda flotando en esta pinche ciudad que es pura mierda

y rebosadero

Barcelona esta

Puta ciudad. Putos catalanes.

Putos. Todos putos.

P.S.:

mierda

(no sé adonde poner los puntos)

Sábado, Agosto 15, 2009

I can feel the city palpitating, as if it were a heart just removed from a warm body.
[...]
The universe has dwindled; it is only one block long and there are no stars, no trees, no rivers.

Henry Miller. Tropic of Cancer.

Quarta-feira, Agosto 12, 2009


Lille, auberge de jeunesse, 3/4 de Julho de 2009. 

eat rapadura
fuck rapariga
eat rapadura
fuck rapariga

silêncio é a caceta
haikai é o caralho
poesia é a caceta
haikai é o caralho

pensei em responder
mas daí vi que não
tu só fala de não dar pé
mas pra que tirar o pé do chão?

acho que esses textos teus são pra não responder
são não conversas
são a distância mais medonha
a afirmação da distancia mais medonha
todo um faro de forças reativas
todo um medo 
de pupila arreganhada
animal
os olhos se abrindo
como se fossem trepar
com o medo
um gato
de olhos arreganhados
um gato acuado
morrendo, literalmente, de medo

que raiva por entrar na mesma
que raiva dessa tua bolha mermão
dessa tua mesma depressão
que intimidade besta

que se fodam as poéticas do eu
que se fodam o silencio e a poesia
eu sou mais ocidental
nao quero saber desse existencialismo
esse mesmo que voce disse que nao cai
dessa bolha
essa mesma que voce disse que nao cai
desse silencio
que nao tem nada a ver com haikai
porque esse silencio é medo da morte
é afirmação da morte como medo
nao é silencio erik satie
é silencio beethoven
nao é silencio teatro nô 
é silencio harold pinter
silencio surdo
vibraçoes adentro

enquanto fora de sao paulo
fora daquela ideia de sao paulo que diz 
"atraves de um espelho, virando treva"
fora dessa onda bergman, mano, 
(é verdade
tu ta parecendo o bergman que, mais uma vez,
disse que nao cai)

voce justifica poeticamente o teu silencio
voce justifica falando barthes
voce justifica haikai o teu silencio
quando voce nao entendeu porra nenhuma
existem varios tipos de silencio, mano
o silencio aberto, o silencio fechado, 
o silencio satie, o silencio beethoven
tem wagner, que nao tem silencio

e eu acho, cara, que tu é tipo um beethoven surdo que acha que pode virar satie
que admira satie, que enxerga satie
no meio da fossa
vendo satie
mas nao te engana
tu é beethoven
europeu, fechado, surdo
porque o satie, 
o impressionismo moderno, 
tá noutra
sorrindo num bar
desenhando papel higienico
limpando a bunda
esse é o satie
porque o sapo é mais inteligente que o gato
o gato é mais charmoso
mas o gato fecha
o gato sabe da morte
e morre de medo
o gato arrepia
o sapo salta
o gato senta - parece um adolescente
o mestre sapo

e eu repito
o teu silencio é uma arma
é a tentativa de fechar as tuas entranhas
tu é um ser aberto, uma imagem-afecção, um sentimento-mundo
tu fortaleza-rio, uma ilha entre a praia do futuro e a praia da saudade
os verdes mares da memoria
e sao paulo no topo
antena-mundo-paradiso-fm
mas voce mudo
escutando as vibrações do chão do ap
com medo
como a topeira do kafka
aquela
do existencialismo
essa mesma

enquanto fora de sao paulo
fora daquela ideia de sao paulo que diz 
"atraves de um espelho, virando treva"
fora dessa onda bergman, mano...

e voce tenta 
nao sei pra que
tu tenta fechar essa tua ferida com o teu silencio
o teu silencio é um puta dum remedio tarja preta cheio de efeito colateral
o teu silencio é uma puta que tu come achando que é santa

e tu aberto...
...mas voce nao abre
e tu aberto...
...voce fecha com o teu silencio
e tu aberto...
...nao adianta 

enquanto fora
fora daquela ideia que diz 
fora dessa onda, mano,
essa que vibra
que treme as janelas
e soa
essa mesma
que vibra e treme as janelas e soa
porque chega um momento em que o tremor vira som
e daí voce começa a tocar, em silencio, com raiva, sem ouvir o que vai fazendo
mas voce nao tem nada de beethoven
nao tem nada a ver
apesar d'eu te ver velho doido sentado no chão que nem ele
colando coisa na parede
ouvindo a vibração imaginaria do trem
e a mulher batendo na porta
cobrando o aluguel

mas enfim
e esse barulho ameaçador é na verdade o progresso
a cidade crescendo
o caracol-correspondencia
essa outra coisa
porque tem outra coisa la fora
e é terrivel, e é lindo!
e são boçais furando pneus
dirigindo "a minha namorada"
e caetano (stalone) cobra
mil coberturas-skype
pra subir e jogar long necks 
lá de cima, enfim
um devir maneiro
uma merda

e SIM, o trabalho,
o trabalho, o trabalho, o trabalho
(passando das tres vezes)
é foda
eu sei que é foda
matar 8 pra ganhar duas
horas diárias
matar mais e mais e mais
mas da pra atingir a merda do silencio falando
da pra subir as paredes
as coberturas
da pra suar e suar e depois olhar pro sol e sorrir
pegar a cereja na cobertura do banco do brasil
pegar a chave de incêndio depois de chutar o vidro descalço

estilhaçado...
                 ...descalço
estilhaçado...
                 ...descalço
e sorrir...

porque aí, 
             mermão, 
                          aí... 
                                dá pé

porque caracol que é caracol, quando gira,
vai pra dentro e pra fora
pra dentro e pra fora
caracol, quando gira
pra dentro e pra fora
ao mesmo tempo
tudo sob o sol é vaidade e vento que passa
tudo sob o sol é vaidade e vento que passa
tudo sob o sol é vaidade e vento que passa

porque é só surgir o sol
que a gente come pra ficar forte
e tira o curativo pra que fique a marca

mas nao importa, porra, mano, 
nao importa se nao dá pra entender porra nenhuma
como eu disse isso nao é uma resposta
até porque nao to afim de me gravar
nao to afim de todo esse "eu armario de mim
eu armario de mim mesmo"

eu te amo paca e voce sabe disso
e que se dane a solidão
a gente tem que dar porrada nela
gritar
talvez como essa merda dessa tua gravação
mas sem todo esse silêncio em torno
sem toda essa sacralização
porque o maior contato com o sagrado
o bataille já dizia
o maior contato
é profanando
essa puta que é o silencio

PS: cuida bem da bolha
por mais que seja frio dentro dela
pelo menos é fininha, transparente
e, acima de tudo, redonda
Barcelona, 11 de agosto de 2009.

(Ouvindo UHUUU! - Cidadão Instigado  >  >  > ) 

mais progressivo e cearense do que nunca.
de lugar nenhum é o catzo.
tu é da barra.
e de repente foi o disco:
no meio do meu sonho eu tava num boteco catalão.
mas era boteco, como daí que não tem aqui. e pedia uma voll damm. 
encontrava o gregory (o fernando sabe quem é) de cabelo oxigenado.
o cacá.
e de repente alguém dizia e eu imaginava a natércia nervosa, 
porque ela lançava um livro na mesma noite no morro do salgueiro.
com bateria e tudo. e a júlia que ia levar muita cocaína.
pra quê levar cocaína eu não sei, já que estaríamos no salgueiro.
foi um sonho assim: oxigenado.
mas você não merece esse mail.
pensa que é o sol, mas é a peste do camus.
o teu silêncio fecha.
porra.

Terça-feira, Agosto 11, 2009



Domingo, Agosto 09, 2009

eu quero que mais bem
você vá
tomar no olho do seu cú

Quinta-feira, Julho 30, 2009

VIGILÂNCIA E MORTE



Segunda-feira, Julho 27, 2009

CARTA DE PORTUGAL


Meu paizinho,

 

Me perdoa se conto um conto, mas queria que fosse carta ao mesmo tempo.

 

Deixei minha mãe no hotel dormindo. A viagem foi cansativa. Tínhamos passado por Cambados, Illa de Arousa, Vilagarcia de Arousa, Vigo e agora Tui em apenas dois dias.

 

Estávamos numa ilha, até que começou a chover. Nos encolhemos por debaixo de uma pedra. Podíamos ver muitas mexilhoneiras formando um grande desenho geométrico no mar. E em cada uma imaginávamos cordas cheias de marisco. O turismo por todas as partes e, ainda assim, ninguém naquele litoral. Parecia um sonho.

 

Desci e fui beber uma cerveja antes de sair. No bar tinha um senhor muito (gracioso? gente-fina?).

 

- A senhora... como ela se chama? Creio que está com meu NIE...

- Um instante, tenho que preencher esse formulário. De que parte você é do Brasil?

- Do Rio de Janeiro.

- Eu conhecí o Rio. Morei em São Paulo por quatro anos, de 1959 a 1963.

- Então você pegou uma boa época, logo antes da ditadura…

- Passei apenas 3 dias no Rio de Janeiro. Depois fui morar na África do Sul. 13 anos.

- E o que você fazia lá?

- De tudo. Fiquei três anos trabalhando num túnel. Encontrei um galego e ele me chamou pra trabalhar vigiando os negros. Todos aqui perguntam como foi trabalhar com os negros. Mas na verdade não acontecia nada. Era só não mexer com eles.

- 13 anos...

- Sim, de 64 a 77. É muito bom na África do Sul.

- E depois você veio pra cá?

- Eu sou de Lugo. Depois eu voltei pra Lugo, fiquei uns anos lá e conheci Tui. Então decidi abrir um bar aqui.

 

Um pouco de silêncio. O senhor sempre mexia no cabelo, olhando pro chão avergonhado. Como se eu fosse o senhor e ele o menino. Pedi outra cerveja.

 

-       E porque você foi pra São Paulo?

- Ah, não sei. Acho que pra viajar, conhecer o mundo... Aqui a situação não era fácil. O custo de vida... 

- Você gostava de lá?

- São Paulo é violento. Há três anos um amigo de Lugo voltou de lá me dizendo que a cidade andava cada vez mais dura. Naquela época já era enorme. 


Ele pegou um copo de água da torneira e bebeu um pouco.


- Eu ia sempre num bar ao lado da polícia, até que um dia o dono do bar assassinou um cliente. Ele ficou uns dias sumido e depois voltou. Nem foi preso. Mas São Paulo era muito bonito. Aqueles prédios... Pfff...

 

A dona do albergue chegou chamando ele pra subir.

 

-       Por quê iria agora? São 7 e meia. Eu posso até subir, mas depois desço de novo. Eu só vou às nove horas! Você sabe disso.

 

Ela virou as costas e subiu as escadas devagar sem dizer nada.

 

- São Paulo tinha muito trabalho. Se a gente não gostasse de trabalhar numa fábrica, saía e no dia seguinte entrava n’outra. Era muito bom.

 

- Mas eu nunca entendo. Por quê os galegos saem tanto? Tem galego no mundo inteiro...

 

- Eu não sei te dizer... – levantou os ombros, passou a mão no cabelo e sorriu. – A Andaluzia era talvez até mais pobre que a Galícia naquela época, e ainda assim não encontrava andaluzes no Brasil e na África do Sul. Mas galego...

 

Terminei de beber a minha segunda cerveja mais rápido que a primeira.

 

-       Vou dar uma volta pela cidade. Do outro lado do rio tem uma cidade portuguesa, não tem? É perto? Tem como atravessar a ponte andando?

- Tem uma cidade que a gente chama “A Fortaleza”. Há trinta anos atrás a cidade inteira ficava dentro do forte. Hoje em dia já cresceu pro lado de fora. Você vai por essa rua e sobe uma escada até a catedral e depois desce do outro lado. Atravessa a aduana... leva uns 30, 40 minutos caminhando.

- Muito obrigado. Mucho gusto.

 

Apertei a mão dele pensando que podia ser má educação um jovem estender a mão a um senhor antes dele estendê-la ao jovem. Ele recebeu o aperto com surpresa, forte e rápido. Sempre acho as despedidas muito rápidas, sempre tenho a sensação de que não olho bem no olho e não por tempo o suficiente antes de ir embora.

 

Penso na palavra “embora”, na palavra “partir” em francês. Não tem algo parecido em espanhol. E se você pensar bem, a palavra “embora" não significa absolutamente nada. Porque não falamos simplesmente “ir”? Parece que “embora” surgiu pra suprimir toda uma ausência.

 

Fui caminhando pelas vielas de Tui. Fui embora da cidade sem saber se a pronúncia era Tui ou Tuí.

 

Atravessando a Catedral, a obra mais importante do gótico galego, cheguei a uma parte moderna. Parece que construíram onde antigamente passava água, porque é mais baixo que o resto da cidade. Até pensei que atravessava uma ponte. De repente vi uma construção branca e bonita mais adiante. Pensei na minha mãe dormindo, pensei em voltar. Mas continuei. Fiquei a viagem inteira junto a ela. Melhor ir só. Depois faço uma chamada de Portugal.

 

Segurei meu NIE e comecei a caminhar mais rápido. Pela aduana passavam pessoas que tinham ido levar seus cachorros pra passear em Portugal. Olhei pros policiais de verde. Sempre fico tenso nessas horas. Pus a garrafinha de água no meu bolso pra não pensarem que vinha de muito longe.

 

A ponte de ferro.

 

Não carrego nenhuma máquina. Faz tempo que não filmo minhas viagens. Tem gente que acha uma pena. Eu acho bom, porque me lembro melhor. Melhor a memória imaginada das coisas e paisagens, e não a memória exata, concreta, das coisas e paisagens. Só uma garrafa de água. A sensação de estar emigrando. Toda uma felicidade, toda uma excitação.

 

Do outro lado nada. Apenas os muros reforçados e a lembrança de um terremoto. Subo uma escada grande e inclinada, uma escada gigante, pensando que daria num parque. Chego na parte de dentro do muro. Parece um labirinto. Um jardim, outro muro, portões, um túnel escuro, o cheiro de humidade. Atravesso o túnel completamente escuro e chego na cidade.

 

Tudo branco.

 

A Espanha é colorida, barulhenta, as casas antigas são de pedra sem tinta. Em Portugal é tudo branco e verde. As ruas de pedra de rio, como em Paraty, deslizantes. Fortaleza (aqui chamam de Valença) é igual a Ouro Preto. Só que nada. Nenhum turista, nenhuma obra, tudo vazio. As lojas fechando, as tendas com roupas pra fora. Dá pra ver a planície aqui de cima. As antenas de rádio e celular em cima da montanha. Dá pra imaginar a Idade Média.



Entro pelas ruelas, na Igreja de Santo Estevão. Penso que o português, devido aos “tius”, possibilita dois acentos. Como São Cristóvão.

 

A igreja é do século XVIII, a época da reconstrução de Portugal. Igual ao barroco mineiro. Dois turistas, os únicos da cidade (comigo), fotografam o altar. Todos que são de fora estão na igreja.

 

Subi no muro da fortaleza pra mijar lá de cima, olhando pra paisagem verde e cinza. No caminho ouvi o primeiro português daqui, uma senhora dizendo “até amanhã se Deus quiser”. 


Nas ruas nenhum carro. Nem sequer estacionado. Entrei num café e não sabia como dizer oi. Não sabia se “oi” é tipicamente brasileiro ou não. Uma senhora entrou e disse olá. Eu disse olá e pedi um cafezinho. 70 centavos. Depois, indo embora, vi 6 pés de meia por 5 euros. Nenhum tostão no bolso. Na saída da cidade tinha um gato cagando. Há quanto tempo não via um gato cagando na rua... Ele se agacha e olha pro nada. Se concentra. Finge que não tem ninguém olhando. 

 

Tentei achar uma cabine telefônica mas não encontrei nenhuma. Pensei que a minha primeira descoberta de Portugal é a de que não tem telefone. É feito pra se perder.

 

Pensei que “pueblo”, em português, não é cidadezinha, mas povoado. Pensei, depois, descendo a escada gigante, que Bolaño dizia que a gente não precisa de imaginação pra escrever, mas sim de memória. Por outro lado, difícil não é ter memória, mas ter uma memória que não seja imaginação. Ou melhor, o contrário, ter a memória concreta de nossas imaginações passadas. Porque não consigo me lembrar do que eu imaginava ser Barcelona antes de conhecer Barcelona, do que imaginava ser Londres antes de ir a Londres. Só me lembro, no máximo, da primeira vez em que vi a Putney High, da primeira vez que passei na Gran Via dels Corts Catalanes, da primeira vez que vi a praça de Espanya. Mas o que pensava antes que era Barcelona, isso se apaga assim que ponho o pé na cidade. E na primeira vez que entramos no lugar, o estranhamento surge, porque é a desconstrução da imaginação realizada pela memória. A memória é marca concreta. Simulacro. A imaginação é pensar no futuro, é virtual. Difícil, então, é ter memória do que pensávamos ser o futuro antes dele chegar. Porque depois que ele chega, a imaginação se apaga e se concretiza ao mesmo tempo.

 

Mas Portugal, talvez pela proximidade com minha cultura, se fez da maneira que imaginava. Como se a memória e a imaginação aqui fossem a mesma coisa, se justapondo.

 

O vazio, a mistura de virgindade com União Européia. Esse clima de névoa sobre o mar de morros.


Bolaño fala que a memória é mais importante. Mas ele sabia que a memória não está separada da imaginação. Por exemplo: os astecas. Quando chegaram os espanhóis nas américas, os astecas não associaram eles à volta de Quetzacoatl. Foi ao lembrarem-se da chegada dos espanhóis que imaginaram essa memória. Não antes. Foi um passado reconstruído (um mecanismo pra compreender a conquista). Construíram uma visão que não existiu - a maneira que tiveram de explicar a mudez de Montezuma. Uma forma de abafar um trauma.

 

Caminhando e pensando... na ponte, de volta, encontrei a minha mãe. Ela vinha pelo outro lado distraída. Ela em direção a Portugal e eu à Espanha. Eu berrei, sorri, corri pro outro lado. Ela disse que era claro que eu tinha ido a Portugal, e que por isso, depois de um banho, foi logo atrás de mim.

 

Olhamos pro rio. Ela não parava de dizer o quanto as coisas eram bonitas. Eu sempre me incomodei com isso, achando que é melhor só ver, e que a gente sabe que é bonito, que não tem que justificar, falar, o que seria como matar, de alguma maneira, essa beleza. Mas hoje não. Hoje achei lindo ela dizendo que era lindo.

 

Um trem passou por cima da ponte e a gente tomou um susto. Tirei uma foto do ponto de fuga da ponte. Uma reta até a Espanha. A fronteira.

 

Na mesma hora ela começou a comentar coisas que mostravam um outro olhar. Primeiro perguntou o nome da cidade. Quando eu disse "Fortaleza" ela disse: Fortaleza, que gozado!

 

Depois, quando passamos pela escada e pelo túnel, a cidade estava ainda mais vazia. Só tinha gatos. A minha mãe ficou totalmente surpresa com o vazio daquilo. Como podia ser tão bonito e não ter turista?

 

Portugal como um país esquecido. O último laço do latim. Entre o mar e a Espanha. O único fim de mundo na Europa Ocidental.

 

Fomos comer um bacalhau na brasa, o melhor da minha vida. Olhávamos pro sinal de trânsito que parecia totalmente solitário. Ele ficava numa ponte sobre o fosso da fortaleza, onde havia um túnel que ligava essa parte da cidade com uma outra, que era também antiga e também dentro da fortaleza – como um anexo. Passava do verde ao vermelho e não passava ninguém. 

 

Falamos da melancolia conhecida em Portugal, do banzo, da saudade, do vazio, do tempo morto, da tristeza, e do perder-se. Das pétalas do bacalhau.

 

E na volta o vazio conseguiu ser ainda maior. As luzes da cidade eram amarelas. Parecia um conto cheio de gatos. Me lembrei de Chris Marker. Acho que ele não fez nenhum filme em Portugal. Filmou em Cuba, na Espanha, no Chile, nos Estados Unidos, na França, na Argélia, na Costa do Marfim, em Cabo Verde, na Alemanha, na Rússia, em Israel, no Japão, na China, na Islândia... nada em Portugal.

 

Fazia um pouco de frio. Humidade. E longe dava pra ver a catedral iluminada na noite de Tui. Aquela noite cheia de bares. A Espanha não vive sem toda essa fumaça, sem todo esse turismo. Parece que quanto mais perto mais longe. Brasil e Argentina, Itália e Croácia, França e Inglaterra, China e Japão. As fronteiras não separam países. Separam mundos.

DECOLANDO - DESPEGANDO - CAINDO


Eu ainda vou morrer num avião (como se fosse capaz de morrer várias vezes). Eu tenho medo dessa merda. Principalmente quando é pequeno, quando voa de Fortaleza a São Paulo, quando está cheio de pessoas inocentes (quando vejo empresários me sinto mais seguro). Conhecia duas pessoas que estavam no acidente da Airfrance. Acidente... essa palavra não dá conta.

 

Mudança de vôo, avião desaparecido no Atlântico, Michael Jackson morto aos 50, encontro com Luanne no aeroporto, tudo indica que hoje é o meu dia.  Busco sinais da minha queda. Como Anecy Rocha na Lira do Delírio. Dá pra ver que ela ia morrer no fosso daquele elevador.

 

Estou rodeado de acidentes. O avião da TAM em Congonhas, o buraco do metrô em Pinheiros, o avião que não conseguiu decolar em Barajas, a queda no oceano. 162 + 7 + 159 + 228. Um total de 556 mortos. Numero cabalístico (7). Tenho que parar de fumar maconha.

 

O avião decola. As subidas e descidas antes de estabilizar o vôo. As noites mal dormidas. Sempre que enfrento uma turbulência juro que nunca mais vou voar. Depois de aterrissar esqueço.

 

Uma americana linda do meu lado. Sento e ela sorri pra mim. Tem cara de sueca. Impressionante como os americanos são diferentes dos ingleses. Mais nórdicos do que os ingleses. São da Irlanda, da Islândia, da Suécia, da Suíça. São mais “puros” .

 

É sempre uma experiência interessante observar alguém dormindo. Principalmente quando é uma mulher desconhecida. Os japoneses e o negão de trás de mim me observam observando a americana dormindo. Arregalados.

 

Vontade de comer essa gringa aqui mesmo. Meto a minha mão na sua buceta por sobre a calça jeans (azul escuro). Depois meto a sua cabeça no meu pau. Abaixo as calças dela, tiro a sua blusa (como uma boneca, é raspada). E como o seu cú no meio do corredor do avião, entre os japoneses, que olham sem sacar fotos (impressionante), e os espanhóis que aplaudem.


O avião é um grande falo voador.

 

Ela está dormindo ao meu lado enquanto escrevo isso nas primeiras e últimas páginas do livro do K Dick (A scanner darkly). Melhor fazer silêncio.

 

Depois o negão do assento de trás se levanta, o mesmo negão que não me deixou rebaixar o meu assento (ele é grande demais), ele se levanta com o pau na mão e enfia na boca dela. Eu sorrio pro meu companheiro.

 

Ela desperta. O vôo começa a descer. Vamos cair em Paris. Eu devolvo a sua caneta. Ela sorri.

Sábado, Julho 25, 2009

"Déu fa el camp, l’home la ciutat"



Franz Kafka, “The City Coat of Arms” [1920].

 

At first all the arrangements for building the Tower of Babel were characterized by fairly good order; indeed the order was perhaps too perfect, too much thought was given to guides, interpreters, accommodation for the workmen, and roads of communication, as if there were centuries ahead to do the work in. In fact the general opinion at that time was that one simply could not build too slowly; a very little insistence on this would have sufficed to make one hesitate to lay the foundations at all. People argued in this way: The essential thing in the whole business is the idea of building a tower that will reach to heaven. In comparison with that idea everything else is secondary. The idea, once seized in its magnitude, can never vanish again; so long as there are men on the earth there will be also the irresistible desire to complete the building. That being so, however, one need have no anxiety about the future; on the contrary, human knowledge is increasing, the art of building has made progress and will make further progress, a piece of work which takes us a year may perhaps be done in half the time in another hundred years, and better done, too, more enduringly. So why exert oneself to the extreme limit of one's present powers? There would be some sense in doing that only if it were likely that the tower could be completed in one generation. But that is beyond all hope. It is far more likely that the next generation with their perfected knowledge will find the work of their predecessors bad, and tear down what has been built so as to begin anew. Such thoughts paralyzed people's powers, and so they troubled less about the tower than the construction of a city for the workmen. Every nationality wanted the finest quarters for itself, and this gave rise to disputes, which developed into bloody conflicts. These conflicts never came to an end; to the leaders they were a new proof that, in the absence of the necessary unity, the building of the tower must be done very slowly, or indeed preferably postponed until universal peace was declared. But the time was spent not only in conflict; the town was embellished in the intervals, and this unfortunately enough evoked fresh envy and fresh conflict. In this fashion the age of the first generation went past, but none of the succeeding ones showed any difference; except that technical skill increased and with it occasion for conflict. To this must be added that the second or third generation had already recognized the senselessness of building a heaven-reaching tower; but by that time everybody was too deeply involved to leave the city.

All the legends and songs that came to birth in that city are filled with longing for a prophesied day when the city would be destroyed by five successive blows from a gigantic fist. It is for that reason too that the city has a closed fist on its coat of arms.

 

 

Genesis 11: The Tower of Babel

 

[1] And the whole earth was of one language, and of one speech.
[2
] And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there.
[3
] And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them throughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar.
[4
] And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.
[5
] And the LORD came down to see the city and the tower, which the children of men builded.
[6
] And the LORD said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do.
[7
] Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another's speech.
[8
] So the LORD scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city.
[9
] Therefore is the name of it called Babel; because the LORD did there confound the language of all the earth: and from thence did the LORD scatter them abroad upon the face of all the earth.

TRECHOS DE 

 

Una idea filosòfica de ciutat


Josep Ramoneda


Desaparegut el mon rural, un dels dos pols de la relació, Choay es pregunta si té sentit insistir amb l’altre pol, la ciutat. Alguns, Weber per exemple, parlen de “post-city age". Quan no queda més remei que el recurs al post, és clar que no s’és capaç encara d’identificar, amb un nom nou, el que es vol descriure. Ell mateix parla d’un espai urbà no emplaçat. És curiós recordar quina és la definició d’utopia: “allò que no té un lloc precís”, del grec ou “no” i tópos “lloc”. ¿Estem pensant la ciutat en termes d’utopia quan és més distòpica que mai?

[...]

El segon element important és que la ciutat vagi adquirint forma com a espai d’articulació política. Ací Europa pot ser pionera: l’Europa de les ciutats com a alternativa a l’Europa de les pàtries. L’home és un subjecte que necessita pertànyer a alguna cosa, però aquesta necessitat té unes característiques peculiars que fan que la pertinença a les ciutats tingui alguna cosa d’insuficient, de pertinença delegada. Una ciutat no és un país, diu Choay amb raó. Una ciutat genera molt menys patriotisme que una nació. Perquè la ciutat suposa la introducció de l’element dissociatiu del logos que marca un cert distanciament dels elements atàvics de caràcter fonamental. L’heterogeneïtat de la vida urbana i la noció de canvi que la presideix sotmet a relativitat tota hipòtesi fonamental lligada al que va més enllà de les creacions dels homes, aquest element de continuïtat entre naturalesa i cultura que marca les relacions de caràcter ètnic, patriòtic, sentimental, etc. Si la democràcia a Grècia va néixer dels barris, l’Europa democràtica podria ser l’articulació dels grans barris fets ciutat que avui la poblen. Amb el que significaria això de segona revolució laica. Després de la separació d’Estat i religió, ara podríem reeixir en la separació de l’Estat de les ètnies, les llengües, les cultures, les ideologies.

[...]

El segon element important és que la ciutat vagi adquirint forma com a espai d’articulació política. Ací Europa pot ser pionera: l’Europa de les ciutats com a alternativa a l’Europa de les pàtries. L’home és un subjecte que necessita pertànyer a alguna cosa, però aquesta necessitat té unes característiques peculiars que fan que la pertinença a les ciutats tingui alguna cosa d’insuficient, de pertinença delegada. Una ciutat no és un país, diu Choay amb raó. Una ciutat genera molt menys patriotisme que una nació. Perquè la ciutat suposa la introducció de l’element dissociatiu del logos que marca un cert distanciament dels elements atàvics de caràcter fonamental. L’heterogeneïtat de la vida urbana i la noció de canvi que la presideix sotmet a relativitat tota hipòtesi fonamental lligada al que va més enllà de les creacions dels homes, aquest element de continuïtat entre naturalesa i cultura que marca les relacions de caràcter ètnic, patriòtic, sentimental, etc. Si la democràcia a Grècia va néixer dels barris, l’Europa democràtica podria ser l’articulació dels grans barris fets ciutat que avui la poblen. Amb el que significaria això de segona revolució laica. Després de la separació d’Estat i religió, ara podríem reeixir en la separació de l’Estat de les ètnies, les llengües, les cultures, les ideologies.

[...]

Kafka, en un conte preciós que es titula “L’escut de la ciutat”, parla de la Torre de Babel i diu que l’essencial de l’empresa era construir una torre que arribés al cel. Hi havia un projecte únic, final, comú a tots. El projecte va fracassar. La torre es va ensorrar. I de l’ensorrament de la torre en va sortir la diversitat, la ciutat. La Torre de Babel no era una ciutat, les ruïnes de Babel són una ciutat. La ciutat que jo voldria defensar, encara que a vegades sembli que va contra l’evidència de les coses, contra la patent fractura entre urbs i civitas.

Quarta-feira, Julho 15, 2009

Neva Never... before...

 

 

1959

 

I really want this kid to have the childhood that I’ve never had.

 

 

1969

 

A mãe de Michael abriu o portão e as crianças entraram. Michael estava sozinho no quarto, sentado na cama, olhando pés. Dessa vez não cantarolava. Alguém abriu a porta. Uma menina olhou pra ele e segurou a saia. Hi – disse Michael. Avergonhada, ela não respondeu. Are you my friend – perguntou Michael. Yes, ela disse, I’m your fan.

 

 

1979

 

Quincy era o homem mais feio da América e o maior arranjador. Sempre de bigode, só andava ao lado de mulheres brancas, loiras, com a metade de sua idade. Os anos 70 tinham sido realmente estranhos, e pareciam chegar ao fim. Naquela época Polansky terminava seu relacionamento com Nastassja Kinski, futura mulher de Quincy. Natassja tinha apenas 18 anos, ou até menos. Klaus Kinski, o pai de Natassja, teve que se divorciar depois de tentar estuprar a sua própria filha. Nastassja tinha angst, fear, paura, medo.

No estúdio Quincy lembrava do dia em que Michael veio chamá-lo pra arranjar o seu primeiro disco. Foi na época das filmagens de The Wiz (versão black de The Wizard of Oz). Michael fazia o papel do espantalho. E foi vestido de espantalho que Michael teve as idéias pro seu primeiro álbum – de espantalho foi falar com Quincy.  

Off The Wall. Quincy sozinho na frente da mesa de som, ouvindo a versão final. Alguém entrou.

- Hey, Michael.

- Hi.

- This is the album, man. This is the album.

- Yeah, I know, but...

- But what, Michael? You’re fucking inventing the 80’s, man! Are you happy or not?

- Yes, I’m happy.

- Nice. Than it’s all fine, boy. It's all fine. Tomorrow we’ll explode the world.

 

 

1989

 

 

O jato pousou em King of Prussia, Pennsylvania. O shopping era o maior dos Estados Unidos, talvez o maior o mundo, e tinha sido inteiramente fechado pra entrada de Michael. Aquilo era o mais próximo que podia chegar do chão. Michael caminhava, toda a imprensa ao seu redor, apontava e dizia com a sua voz de veludo: I want this, I want this, I want this...

 

 

1999

 

- Michael is dead, man...

- In a way... I just think that Michael is a robot, you know, a product of all this shit. He is like the elephant man, you know, the idiot, like Andy Warhol or something, somebody who’s never made sex, who’s pervert and innocent at the same time. And he doesn’t even know it. He's just a toy in somebody else's hands... He is black, but he is white, you know, he is... he is the prototype of these neggers that get whitey, you know, like somebody who loses his identity to be just like what the others want him to be... Like these black people who always work and work to prove that they’re the best ones, and all this afroamerican shit... And it’s all true in a way or another... with Michael we never know, you know... Do you think he's ever been free to make a single choice about all that? I mean... who's Michael? Or who's Darth Vader, if you want. Because Skywalker was born to be Vader? Or Vader was born just when Skywalker was already dead? Was the robot always there, somewhere beneath the Jackson 5's first singer? Or not? The robot is from the 60's or the 80's? What do you think about it?

Passa um carro no asfalto molhado. 

- I don't know, I really don't. I just think it's strange and... sad,  just like this place. And I think he is already dead.

- Just like this place? 
- Yeah, just like this place, I think...

 

 

2009

 

Superman versão limitada, flipperama do pacman, locomotiva de brinquedo, mesa de xadrez, carro de golfe com Michael vestido de Peter Pan, máquina de tirar a sorte, lareira renascentista, geladeira do Mickey, tesouras usadas por Johnny Depp em "Edward Mãos de Tesoura"...

Domingo, Julho 12, 2009

xuxu,

no, no creo que a todos les gustaba lou reed por ser macho gay, ni por ser mejor que los otros en terminos de letras, musica, y todo lo demas. 
pero si por haber tomado mucho electrochoque. (y hablo en serio)
con 16 años lou reed fue internado en un hospicio solo por ser gay.
y en verdad, si tu oyes musicas como perfect day o berlin ves que lo que tiene reed de mas interesante es el hecho de estar sedado.
el hombre que mira hacia la tele.
la nada.
el vacio urbano. 
el "charme" (encanto, sedución, sin traducción, porque estas palabras no son "charme"), el charme de la nada.
cuanto menos más, no? no...
la muerte de la inocencia de los años 50.
andy wahrol sin amor en los 60.
el plastico mezclado con el dark este.
identificación-extraniamento.
la sublimación de la inocencia a traves de los ojos vacios.
de los agujeros en el cielo.
como la fé de marianne faithfull.
como las chicas que bailan en las pelis de lynch.
la fantasia en medio de la ciudad.
un tipo de ironia sin gracia.
una cosa asi como un fetiche, pero un fetiche que mezcla la cosa mas guapa con la mas sucia.
todo apuntando para pinches putos que pinchan pneumaticos.
nada mas plastico que pechos con silicona.
nada mas carnal.
ruinas plastificadas.
plasticas arruinadas.
entre el espacio-basura y los coches de hierro y vidrio.
un sol que nace y se pone al mismo tiempo.
un edificio en construcción en una ciudad generica.
fallen angels, pulp fiction, crash.
desechos urbanos.
mil veces mil desechos urbanos.
pues antiguamente los anarquistas amarrillos eran lo peor.
hoy en dia creen que no votar es una victoria.
pues que se jodan, no?
que nos jodamos.
que viva el agujero, pues
cuanto menos, mas, no?
less is more?
or less is bore?
tonterias miles ahead

Sábado, Julho 11, 2009




Domingo, Julho 05, 2009

MEMO

bem vê por los anteojos que cinema se faz de vestígios de memórias nos pés por aí pedalando afoitos até que pisem por descuido um dedo de boa e velha prosa começando por um ai e terminando a perder de vista o silêncio de um telhado em revoada deixando a descoberto o chão de paredes e calhas e rebocos contanto que pelancas feridas em flor de coagulações que vestem lilás porque purple , beibe , purple rains

CALVINO, MEU AMIGO....


Veja aquele novo telhado que apareceu: agora o sol, pela manhã, chega meia hora depois,

Vejo aquele telhado : agora o sol, pela manhã, chega meia hora depois,

agora o sol, pela manhã, chega meia hora depois,

o sol, pela manha, chega meia hora depois,

o sol, pela manha, meia hora depois,

o sol meia hora depois

meia hora depois

o sol


APUNTAMIENTOS SOBRE LA RABBIA DE PIER PAOLO

"Han dicho que tengo tres ídolos: Cristo, Marx y Freud. En realidad mi único ídolo es la Realidad. Si he elegido ser cineasta al mismo tiempo que escritor, se debe al hecho de que en lugar de expresar esta Realidad a través de esos símbolos que son las palabras, he preferido el cine como medio de expresión: expresar la Realidad a través de la Realidad" – Pier Paolo Pasolini.
“La fuerza está en la virilidad, como en otros tiempos
Pero la amabilidad se ha perdido” – Manifestar (Apuntes) – Pier Paolo Pasolini.

Este texto se desarrolló en torno de otros muchos textos que tratan del cine de Pasolini y del concepto tan actual que es el de cine-ensayo. En este sentido pongo en el fin las referencias que utilicé y no puedo dejar de mencionar la influencia que tuvo el libro “Pier Paolo Pasolini” de Silvestre Mariniello y de los textos compilados por Antonio Wenrichter en do libros extraordinarios, “La forma que piensa – Tentativas en torno al cine-ensayo” y “Mystère Marker – Pasajes en la obra de Chris Marker”. Por lo tanto, tratase de un ensayo que hace referencias a otros ensayos para hablar de una peli-ensayo que se utiliza de imágenes de otras pelis. 

El cine italiano y la guerra

El surgimiento del neorrealismo está directamente vinculado al hecho de haber sido Italia el primer país a perder la guerra. La liberación no fue una simple vuelta a la normalidad, como quizá haya sido en Paris, pero una transformación total de la sociedad. André Bazin escribe, en 1948, que “Italia tiene apenas, en este sentido, 3 años”. Los partidos comunista y demócrata-cristiano se unieran para reconstruir la península por sobre las ruinas, mientras la cultura norte-americana fue inyectada a través del plan Marshall. Las películas de la época reflexionaban una situación desesperada, una mezcla de aceptación del estado nuevo de las cosas con una visión llena de un humanismo revolucionario – pelis y cineasta que abolían la división entre las ciencias sociales, la crítica, y la producción cinematográfica (entre escritura y cine) –, variando entre pelis que no ofrecían solución (como Alemania año cero y Umberto D) y pelis que apuntaban para una posible transformación de la realidad, normalmente fracasada (La Terra Trema y Ladrón de bicicletas). 
Existe también la oposición entre compasión y revuelta. Películas como Ladrón de bicicleta van en el sentido opuesto a Terra Trema. Antonioni declaró que hacía neorrealismo, pero sin bicicleta, queriendo decir que no iba en el camino de De Sicca, con sus pelis cristianas, hechas para llorar, que aportaban una institucionalización precoz del neorrealismo. Durante la reconstrucción de Italia, la producción cinematográfica dependía mucho de filiaciones con el partido comunista y con el demócrata-cristiano – lo que ya habla mucho de la ideología pulsante en estas pelis –, sin hablar de películas financiadas por ambos los partidos (como es el caso concreto de Roma, ciudad abierta).
Por lo tanto, como dice nuevamente Bazin, “el cine italiano se caracteriza, sobretodo, por su adhesión a la actualidad”. Un cine de rasgo político o sociológico, que no presentaba, de hecho, una solución para la realidad del posguerra – por el contrario, adhería a esta nueva orden, poniendo en escena personajes a deriva, sin moral (sin juicio de valor), viviendo de la manera que la vida posibilita, o hasta desistiendo de vivir en un mundo desecho.
Y La Rabbia (Pasolini, 1963) es una síntesis ambigua de todas estas características. Pues Pasolini siempre mezcló poesía y ideología, cristianismo telúrico y crónica cotidiana, compasión y revuelta, sincronía alegórica y diacronía histórica. Su visión de mundo no puede ser delimitada en ningún encaje, tratando de un proceso sin intervalo, un signo del caos que solo pudo tener un sentido cerrado con su muerte (muerte esta que solo expandió la multiplicidad de Pasolinis posibles). Un proceso de pura actualización.
La Rabbia, la única película de Pasolini enteramente hecha con imágenes de archivo, se divide en dos partes: primero, la de Pasolini, extremamente critica y radical, y la segunda de Giovannino Guareschi, inserida por el productor (Ferranti) para contrabalancear el “criticismo pasoliniano”. La peli fue un fracaso de critica y de publico en su época, hoy siendo redescubierta. Este año la relanzaran con cuatro partes adicionales: una introducción del film y de su historia; una reconstrucción de lo que habría sido el deseo inicial de Pasolini, utilizándose de manuscritos y de imágenes de archivo; una pequeña obra musical que evidencia lo cuanto difamaban Pasolini en la época; y, por fin, dos trozos de entrevistas suyas – cuando habla de porque siempre lo atacan en Italia y, después, cuando realiza una análisis de la “rabia”, de la rebeldía en Italia y en Estados Unidos. 
Con relación a la parte adicional más importante (hablo de la parte que se utiliza de imágenes de archivo y que intenta reconstruir el deseo inicial de Pasolini con relación al film), el principal problema esta en la voz over que lee el texto pasoliniano. Al contrario de la voz de Pier Paolo, esta evidencia toda una esterilidad emotiva, produciendo no una repetición poética y hipnótica, una repetición que hace las palabras todavía mas potentes – como en la película original –, pero una repetición vacía de sentido. De la misma manera, la edición del material de archivo, tratado a través de la tecnología digital – con cortes demasiado perfectos (se utilizando hasta mismo de una fusión, lo que Pasolini siempre intentó evitar), produce aquí una transparencia de las imágenes, mientras Pasolini siempre estuvo preocupado con una presentación opaca y bruta de la realidad al espectador. Pues si Pasolini constantemente habla de una esterilización de las emociones, de una modernidad niveladora – sintiendo la muerte del sujeto, la fragmentación de objeto, y la perdida de sentido –, podríamos decir, entonces, que la reconstrucción contemporánea de La Rabbia, surge encajada justamente en este engranaje que tanto Pasolini critica, un film que surge de un engaño, de una sociedad homogénea a que tanto Pasolini se refería como siendo la sociedad del futuro. Un film limpio, como agua con azúcar, y no un filme duro, emotivo, como la obra de Pasolini.
Una vez más este acto de borrar las huellas del tiempo, esta plástica que esconde las ruinas, algo que parece surgir del problema esencial de las imágenes electrónicas, que deshacen la propiedad de la imagen cinematográfica como índice de la realidad. Pero esto es otro texto. Este tratará apenas de la parte de La Rabbia realizada por Pasolini, la más potente y radical, funcionando ella de manera independiente de las otras sin necesidad de comparación. Por otro lado, no se trata de una análisis fílmica, pero de un ensayo libre que se utiliza de una película especifica para expandirse en un texto sobre el cine-ensayo en general.

Cine-ensayo: La Rabbia y el acto de presentificación

La Rabbia se utiliza de materiales de noticieros de cine – del cineperiodico MONDO LIBERO – para construir un ensayo sobre las guerras del posguerra. Las imágenes no poseen más de diez años con relación al tiempo de producción de la peli, de manera que se produce una extrañamiento debido a la apariencia de pasado que tienen las imágenes extremamente actuales para la época. Parece, por lo tanto, que el aceleramiento de los procesos históricos hacen con que la política no sea más que una historia del presente y viceversa. 
La actualidad de la película debe haber sido chocante para la época de su proyección. Todavía no existía el bombardeo televisivo de imágenes en vivo, de manera que La Rabbia es algo más intenso de lo que seria si hoy en día hicieran un largometraje con imágenes de archivo sobre el odio palestino. Los acontecimientos en Hungría, en Congo, Egipto, Argelia, estaban vivos en la boca de la intelectualidad. El tema en pauta era el anticolonialismo. 
Por otro lado, por ser tan política, parece que la película pierde en historia. Hago referencia a la diferencia entre un ensayo sobre hechos actuales, todavía calientes, y una análisis histórica que hace uso del distanciamiento temporal entre el material filmado y su manipulación en la isla de edición. En este sentido podríamos decir que este intervalo, en La Rabbia, existe, pero poco si comparado con filmes como Le fond de l’air est rouge de Chris Marker, o con Respite de Harun Farocki (ambos hechos con imágenes de archivo). En la realidad esta es una cuestión todavía mas profunda, porque si el ensayo es una mezcla de una acto de “presentificación” – una acción de inmanencia, de una consciencia que permanentemente se exterioriza, se hace visible a través de lo que oímos (como veremos más adelante) – con una análisis mnemotécnica, esta película estaría más para una estructura dinámica actualizante que para una forma más analítica del ensayo. Basta con comparar la visión que este film propone de la descolonización africana (extremamente alegórica y contemporánea a la vez), con la parte de Le fond de l’air est rouge en que Chris Marker comenta el plano de un campeón de equitación que más tarde se tornó un lugarteniente de Pinochet (y lo sabemos por la voz que habla “nunca sabemos lo que filmamos”). De un lado tenemos una visión total y contemporánea, del otro una visión fragmentaria y llena de recuerdos – sin que los cine-ensayos se dividan entre los dos, por el contra, es la suma. 
El film hace una síntesis histórica de un proceso que tendría se intensificado con la Segunda Guerra Mundial, o sea, la velocidad del proceso civilizador, del desarrollo de un nuevo tipo de guerra, no apenas sanguinaria, pero también psicológica, que destruye las tradiciones y conexiones del hombre con la tierra. El capitalismo habiéndose tornado una especie de sistema creativo que engloba sus propias contracciones, produciendo un caos ordenador. Y por otro lado, la ausencia de rumbo de las izquierdas, lo que hace con que la masa revolucionaria aparezca en La Rabbia metamorfoseada en una masa perdida, destructiva, negativa, como “foule”, turba, al contrario de la masa positiva del cine soviético. 
La televisión y el cine son vistos aquí también como arma. Arma de la burguesía y arma de la resistencia. La televisión asociada a la modernidad conservadora, y el cine de la poesía, al camino no consumista. Y si con la crisis que Hollywood enfrentaba en los años 50/60, el cine se hizo más independiente y rebelde, la tele, por el contrario, pasó a representar todavía más la voz de la burguesía. La Rabbia se utiliza de imágenes televisivas evidenciando el espacio vacío existente entre la ametralladora del entretenimiento y la ametralladora pensante del cine de resistencia. 
Pasolini critica el formalismo de la pintura abstracta (ornamento de mansiones de ricos industriales en Italia) y la falsa realidad expresa con el realismo soviético, porque en los dos lados algo se ausenta – quizás la idea de una verdad mas profunda, quizás el posicionamiento critico, pero, principalmente, Pasolini hace referencia a la ausencia de la lucha de clases. Tanto en el realismo soviético pos-30 (que expresa toda una felicidad campesina), cuanto el abstraccionismo occidental, vemos la idea de que el futuro ya llegó, de que la historia se acabó. Como oposición, Pasolini propone una turbulenta visión alegórica del mundo, como podemos ver en este trozo de su voz over: 
La realidad son estas formas
en la inmensidad del cielo.
Lucha de clases:
razón de todas las guerras,
formas sutiles de cáncer,
armas de la lucha de clases,
luz espantosa que domina el mundo,
rosa roedora de la guerra
sembrando la lucha de clases.

En una mezcla de dos caminos anteriormente opuestos (el de Brecht y el de Lukács), Pasolini y Glauber Rocha fueran lo dos cineastas que más acreditaran en un cine que tratara de un proceso histórico, pero que, al mismo tiempo, no fuera realista, pues ya consciente de la muerte del realismo y, principalmente, del realismo soviético. Pasolini siempre decía que hacía realismo, pero consciente de esta muerte, consciente de la diferencia de su realismo. Contra todos los formalismos y naturalismos, pues contra todo el congelamiento y fosilización del tiempo y de los procesos históricos, los dos cineastas más envolvimos con el tercer mundo como resistencia a la homogeneización consumista, escogieran un camino entre la representación (realista) y la distorsión (modernista) de la realidad. De allí viene la profusión, en sus pelis, de protagonistas enfermos, en trance, personajes con los cuales la cámara se identifica, dislocando y destorciendo la realidad. Personajes sin rumbo en un mundo que cambió, personajes extremamente responsables por sus hechos y, aun así, sin poder escoger, pues arrebatados del proceso historico, que los engloba y machaca como un gran molino (Edipo Rex y Tierra en Trance son los mayores ejemplos, hechos casi al mismo tiempo). En los años 60/70 fueran muy importantes, en este sentido, como proposición estético-política de algo entre el cine-verdad y la gran crisis de las representaciones, entre la desmitificación marxista y las leyendas del tercer mundo – algo que solo después de 68 podrá quedarse más claro (si Chris Marker, Godard, Jean-Pierre Gorin fueran hacia los grupos de cineastas marxistas, intelectualizándose aun más después del fracaso de 68, Pasolini y Glauber fueran siempre hacia el mito, hacia el inconsciente del tercer mundo, hacia un cine emotivo con los pies descalzos en la tierra). 
En el medio termo, Pasolini termina por desarrollar algo nuevo. “Mi ambición era la de inventar un nuevo género: un film que fuera un ensayo poético-ideológico”. Un film apasionado y revoltoso al mismo tiempo, se identificando tanto con la figura de la madre, que sufre con la separación (pasión-poesía), cuanto con la figura del hijo, que se va a luchar en la guerra (ideología-critica). 
Actualmente, con el cine digital, se habla mucho de cine-ensayo. Quizás la idea tenga empezado a desarrollarse con el famoso texto de Astruc, que habla de la “cámara-stylo” (cámara-pluma), soñando con un cine que se tornaría “un medio de escritura tan flexible y sutil como el del lenguaje escrito” (y se tornó, a través de las imágenes electrónicas). De cualquier manera, fue en la virada de los años 50 a los 60, con Lettre a Siberie, de Chris Marker, y La Rabbia, de Pasolini, que el género “cine-ensayo”, sin ninguna forma bien delineada (pues no genérico), empezó a desarrollarse sin nunca haber formado una tradición – sin poder tener, hasta hoy en día, una historia trazada con facilidad. 
El ensayo es un texto que piensa mientras habla, un pensamiento que se hace mientras se desenrolla en la pantalla, como alguien que charla consigo mismo (Montaigne). En el cine-ensayo, a través de una voz over, de imágenes indirectas – hibridas –, y de la apropiación de materiales de archivo, se habla libremente de la y a través de la realidad, sin la necesidad de contar una historia, ni de documentar la realidad directamente, o asemejarse a un romance, pues aquí lo que más importa es el punto de vista del “yo cinematográfico” (y su memoria) contrapuesto a la memoria social (del “nosotros”, de la masa y de la opinión pública). No un documental, pero un “punto de vista documentado” (segundo Jean Vigo). 
Un yo que habla “sobre” los acontecimientos externos a si mismo, pero que al mismo tiempo vivencia una identificación permanente, hablando “a través” de la realidad misma. Pues si la escritura está para el habla así como el cine esta para la realidad (Pasolini), el cine tiene la capacidad, entonces, de hablar del mundo a través de este mismo mundo hecho lengua. El cine y la fotografía no representan alguna cosa, como la pintura, pero hablan de ella a través de ella misma. Habla “de” y apunta “para” la cosa al mismo tiempo. “Apuntar” en los dos sentidos al mismo tiempo, en una permanente relación de identificación (fusión) y extrañamiento (individuación-diferenciación). 
“La fotografía duplica la realidad, pero en esa duplicación, en el solo hecho de convertir en imagen material el flujo de la vida, convierte en símbolo esa realidad: la fotografía es un acto de pensamiento en si misma, y la proliferación de imágenes documentales promueven la necesidad de formalizar ese acto.” (Josep Maria Catalá). 
Es curioso como Josep M. Catalá, en su formidable texto intitulado Las cenizas de Pasolini y el archivo que piensa, no se utiliza del concepto de “estructura dinámica”, tan importante para comprender el pensamiento de Pasolini. Tratase de algo entre el pensamiento y su representación, una especie de esbozo, de mapa que se hace mientras el terreno es recurrido. La bomba atómica, por ejemplo, epicentro de La Rabbia, surge muchas veces como forma abstracta (crisis de la representación), pero por otro lado, más intensamente realista, porque mezcla de una sistematización y representación de la realidad. Tratase de una estructura dinámica que está entre la nebulosa de nuestro pensamiento y la representación del mismo, entre la geometría (sistema) y la geografía (representación). De allí viene la idea de design, designo, diseño, dibujo, destino, entre el cuadro y la idea que tengo del cuadro, un guión entre la película y la idea que tengo de la película (de manera que el esbozo no es pintura, y ni el guión cine o literatura) en una especie de flujo continuo nunca de todo acabado. Por esto el hecho de estaren incompletas las otras dos pelis-ensayo de Pasolini, Apuntamientos para una Orestia africana y Apuntamientos para un filme sobre la India. Son filmes que están entre el film y el pensamiento, son películas sobre posibles películas nunca hechas. Un anuncio del post-cine como algo que es también pre-cine, o hasta entre-cine – de todas maneras “cine-pensamiento”. 
Los filmes-ensayo son siempre estructuras dinámicas, hablas en un permanente movimiento de estructuración, entre la nebulosa del pensamiento y su exteriorización significante (nunca de todo nebulosos y nunca de todo significantes), tomadas constantes de consciencia con relación a la alienación del hombre con relación a las imágenes. En este sentido el cine-ensayo habla no apenas de la realidad a través de la misma, pero también de imágenes, criticándolas, a través de las mismas imágenes. Es un movimiento de autoconciencia. 
La Rabbia no es solo actual, como está permanentemente en un curso de actualización, o sea, en un constante acto de presentificación. No representa un sentido producido, pero una producción de sentido a cada instante. La intriga que amarra la historia moderna en un sistema total no nace ya lista, pero se constituye mientras la película transcurre, sin nunca terminar de formarse. Lo que vemos es actual y lo que oímos es una voz virtual en proceso de actualización, una voz que crea las imágenes, el “montaje de los oídos a los ojos” (como dice Bazin), una voz demiúrgica que monta el film mientras él pasa en la pantalla. 
“El acto de presentificación es una narración que hacemos de nuestra acción a nosotros mismos o a otras personas en el mismo momento en que la realizamos. Al hacerlo, nosotros nos despojamos de nuestro “yo”, y lo que sucede ya sucedió.” (Parente) Es como si el film fuera narrado por alguien que vive los acontecimientos desde arriba, desde una vida después de la muerte, produciendo un constante extrañamiento. El narrador está aquí y está más allá al mismo tiempo. 
Y este ritual de pasaje que es el cine-ensayo, parece estar directamente relacionado con el hecho de que, en los años 60, se sentía más directamente la historia en vías de superación, la substitución de una linealidad por otra visión del proceso histórico – el belicismo imagético (sociedad de control) que substituía el belicismo armamentista (sociedad disciplinar).

Modernidad y arcaismo

El cine-ensayo posee una estrecha relación con la cuestión de la alienación y de la tomada de consciencia de las imágenes. La Rabbia, por lo tanto, relaciona industria estatal y bélica con industria cultural, dominación por la violencia y dominación por la cultura. De un lado el desarrollo de nuevas relaciones de producción. El operario cada vez más comprado por su patrón, cada vez más consumidor de los productos por él mismo producidos, cada día más burgués. Del otro, un discurso marxista que engole a si mismo, sin poder aceptar la posibilidad de un inconsciente. El capitalismo avanza, ¿pero la revolución tal como la piensan los marxistas, produciría un nuevo estado de las cosas? ¿O la Unión Soviética también desarrolló una sociedad bélica y estéril, una sociedad que intenta apagar las huellas de la lucha de clases?
“La desmitificación en el período contemporáneo tiene su propia y secreta “astucia de la historia”, su propia función interior y su misión oculta en la historia universal; a saber, destruir las sociedades tradicionales (no solamente la iglesia y las viejas aristocracias, sino, sobre todo, los campesinos y sus modos de producción agrícola, sus tierras comunales, sus pueblos) y dejar el globo bien barrido y limpio para las manipulaciones de las grandes transnacionales: para preparar un presente puramente fungible en el cual el espacio y las psiques puedan por igual ser procesados y rehechos a voluntad, con una “flexibilidad” que apenas estaría al alcance de la creatividad con que los ideólogos acuñan afanosamente nuevos y brillantes adjetivos con los que describir las potencialidades del “pos-fordismo”.” (Jameson)
Pasolini dice que Europa es cada vez más un continente sin pueblo y sin cultura popular, pues ya todos son de clase-media. Tratase del ultimo intelectual de una generación que se acaba, y que mira hacia la modernidad presente con los ojos del pasado – como él mismo dice en este poema, que tuvo un trozo leído por Orson Welles en La Ricotta, y que aquí transcribo en su forma completa:

Sólo una ruina y el sueño de un arco,
O de una bóveda romántica o romana,
En un prado donde un sol serpentea
Con el calor calmo de un mar, 
Caída, sin amor, la ruina. Uso
Y liturgia, ya extintos totalmente
Perviven en su estilo – y en el sol –
Para quien sepa de su presencia y poesía.
Das dos pasos y estás en la Apia
O en la Tuscolana, allí todo es vida
Para todos. Un cómplice mejor
Por el contrario, de esa vida,
Es quien de estilo ni de historia sabe.
Se truecan sus sentidos en la sórdida paz,
Violencia o indiferencia. Miles,
Miles de personas, bufones
De una modernidad de fuego, en el sol
Cuyo significado está presente,
Oscuras se entrecruzan pululando
Por las veredas deslumbrantes, contra
Las casas INA y un fondo de cielo.
Soy una fuerza del Pasado.
Sólo en la tradición está mi amor.
Yo vengo de las ruinas, las iglesias,
Los retablos de altar, de las aldeas
Perdidas por los Apeninos o Pre-Alpes,
Donde vivieron los hermanos franciscanos.
Voy por la Tuscolana como un loco,
Como un perro sin dueño por la Apia.
O miro sobre Roma los crepúsculos,
Y las mañanas sobre la Ciociaria,
Sobre el mundo, como a estos actos
Primeros de la Post-historia, a los que asisto
Por privilegio de registro cívico,
Desde el límite extremo de uma edad
Sepulta. Es monstruoso haber nacido de las vísceras de una mujer muerta.
Yo, feto adulto, vago,
Más moderno que todos los modernos,
Buscando hermanos que no existen más. (Poesía in forma di rosa.)

Alfred Döblin dice, en Berlin Alexanderplatz, que las dos partes más importantes de nuestros cuerpos son los pies y los ojos. Los pies para que nosotros entremos en la realidad. Y los ojos para que la realidad entre en nosotros. Lo que pasa hoy en día es que, con toda la masiva sustitución del espacio concreto por el ciberespacio, parece que nuestros ojos substituyen nuestros pies. Así que ya no tenemos el mismo contacto con la tierra (un niño que nace de una madre muerta). 
La modernidad, así como la muerte, nivela todas las cosas. Y Pasolini cree en la vida como poesía, en la poesía como eternidad sin función porque no pensada para el consumo. El poeta opone a la modernidad su poesía arcaizante, de la misma manera con la que opone a la televisión su cine de poesía. Mezclando el distanciamiento de la sociología con el calor de la política, Pasolini vivió entre varios tiempos y posibilidades, explotando y destruyendo fronteras, definiéndose como un adolescente, etapa determinada por una transición entre la infancia perdida y la austeridad adulta. 
Este conflicto entre modernidad (muerte) y arcaísmo (vida) pode ser evidenciado también cuando analizamos la voz over presente en el film. Oímos dos voces: la de un periodista que narra los hechos (a través de una prosa acelerada) y la de un poeta que piensa al mismo que vive de manera sufrida y rebelde los hechos (a través de una poesía más pausada). La voz objetiva y factual (televisiva), la voz del padre, y la voz lírico-subjetiva, la voz de la madre (voz encarnada que llora la muerte de sus hijos que fueran a la guerra, voz del poeta que “llora un valle de lagrimas”). Las imágenes de madres que lloran, a través de una mirada melodramática (se suele decir que el melodrama siempre posee un punto de vista femenino, de proximidad y emotividad), quedan más potentes cuando sumadas a esta voz poética. La voz del padre, por otro lado, es distante, sociológica y no política, de manera que la voz objetiva, llamada “voz de Dios”, metamorfosease aquí en la voz de un periodista – la magia substituida parece haber sido sustituida por la técnica y por la velocidad televisiva. La verdad no viene del padre, pero de locutores de noticieros. 
Sentimos en estas dos voces todo el conflicto entre modernidad y arcaísmo, así como en las músicas de la película, que hacen un contrapunto entre el Adagio de Albinoni y el Ragtime masivo. Entre el espectáculo profano y el arte sagrado. 
Lírico y épico, primitivo y moderno, masculino y femenino, madre e hijo, juventud de una nueva era y caducidad de otro tiempo (el niño que nace ya viejo), campo y ciudad, burgués y operario, cine y literatura, omnisciencia y primera persona, subjetivismo y objetivismo, política y sociología, Pasolini une los opuestos a través de su método alegórico, un pensamiento inquieto y critico hecho cine, siempre cuestionándose acerca de la posibilidad de ser humanista cuando el humanismo ya está superado. 
Porque no se trata de nostalgia, de una simple oposición entre arcaísmo y modernidad, pero principalmente de una yuxtaposición conflictiva de los dos, uno en el otro – como en las pelis del cineasta brasileño Osualdo Candeias: ni la ciudad y ni el campo, pero la orilla de la estrada, las sociedades que se suponen “en desarrollo”, como India, Brasil y parte de Italia, sociedades que viven la historia de manera alegórica, a través de un sol que nace y se pone al mismo tiempo. Pasolini es la orilla misma, frente a un abismo creado por un vacuo entre la modernidad lineal y la pos-modernidad numérica.
Parece que seguimos, desde la Segunda Guerra Mundial, un camino que nos lleva a un futuro primitivismo (como evidencia permanentemente La Rabbia), donde impera el vacío, el inconsciente de las masas, rituales de violencia y belleza ornamental. E como oposición a esto, el cine que piensa mientras habla (Tristan Tzara dice que “el pensamiento se hace en la boca”), el elogio de la palabra, del hombre como un ser comunicador y peleador a la vez, la sensibilidad que no soporta quedarse muda. La narrativa como una forma de explicar y dar sentido a las cosas. El inteligible surgiendo del accidental, dando un sentido a las contingencias y turbulencias del mundo moderno. La voz over que amarra. El cine-ensayo como un cine de la tomada de consciencia con relación al belicismo de las imágenes.




BIBLIOGRAFIA

BAZIN, André. Qu’est-ce que le cinema?. Paris: Éditions du cerf, 2007.
JAMESON, Fredric. Las semillas del tiempo. Madrid: Editorial Trotta, 2000.
MARINIELLO, Silvestra. Pier Paolo Pasolini. Madrid: Ediciones Cátedra, 1999.
MONTAIGNE. Les essais. Paris: Éditions Gallimard et Librairie Générale Française, 1965.
PASOLINI, Pier Paolo. Del diario (1945-47). Buenos Aires: Editorial Brujas, 1993.
PASOLINI, Pier Paolo. Palabra de corsario. Madrid: Circulo de Bellas Artes, 2005.
PARENTE, André. Narrativa e modernidade – Os cinemas não-narrativos do pós-guerra. Campinas (São Paulo): Papirus Editora, 2000.
WEINRICHTER, Antonio (Ed.). La forma que piensa – tentativas en torno al cine-ensayo. Navarra: Punto de vista, 2007.
WEINRICHTER, Antonio & ORTEGA, María Luisa (Ed.). Mystère Marker – Pasajes en la obra de Chris marker. Madrid: T&B Editores, 2006.

Domingo, Junho 21, 2009

C P II

carla joão lula rosa

Quinta-feira, Junho 18, 2009

Quarta-feira, Junho 17, 2009

AS MAIS TOCADAS:

Dream - Phew
Ouro de tolo - Raul Seixas
Hands in the dark - Dark Day
The third generation - Peer Raben
Showroom dummies - Kraftwerk
Nylon smile - Portishead
Each man kills the thing he loves - Peer Raben
Ballad of a thin man - Bob Dylan
Nudes in the forest - Dark Day
Todo mundo quer amor - Titãs
Even when you're far away - Yoko Ono
Ninguém vai tirar você de mim - Roberto Carlos
Talvez quem sabe - Escobar
Yegelle Tezeta - Mulatu Astatqé
Hunter - Portishead
Comida -  Titãs
Wild is the wind - David Bowie
Dead Souls - Joy Division
Fullgás - Marina Lima
Trans-Europe Express - Kraftwerk
I wrote this song for the girl Paris Hilton - Vincent Gallo
Walking on thin ice - Yoko Ono
Erbarme dich, mein Gott, um meiner Zähren willen! -  Johann Sebastian Bach

Terça-feira, Junho 16, 2009

mi querido,

como anda por esse inverno furreba daí?
aqui tá fazendo 36 graus quase todo dia.
um inferno seco e cheio de sol chinês, africano e bangla.
queria te pergutar o que você acha de uma coisa.
vou passar uns filmes meus e de uma galera numa ocupa aqui em madrid.
o lugar é super-alucinante. fica num bairro metido a berlin, cheio de punks, modernos e coisa e tal.
chama malazaña.
daí tem um prédio ocupado com um bar no segundo andar e uma sala enorme onde o pessoal costuma projetar coisas e fazer exposições.
tipo o ateliê do jonas vezes 100. 
talvez eu filme um lance por lá também.
e te escrevo pra dizer que to afim de botar o oh yeah lá. 
escrevo pra pedir "permissão" e pra dizer que não adianta,
passo de qualquer jeito.
o filme ganha novos significados em tempos de crise.
aqui ganhou o PP, a direita radical.
vão expandir pra toda europa a politica fascista da itália, austria e holanda.
uma loucura.
hoje mesmo vi dois negões do Senegal sendo presos pela polícia espanhola.
só porque sem papéis.
bateu uma raiva.
e comecei a cantar silvio rodriguez.
volto a tocar samba e afirmar a diferença por aqui.
porque ser moderno já todos são.
escuto portishead, phew, yoko ono, arto lindsay e vincent gallo.
mas toco dorival caymmi e sérgio ricardo.
é um pouco estranho.
vontade de fazer uma banda com franceses em lille.
apresentar um musical deus e diabo na terra do sol em berlin.
misturando as musicas do filme com "tropicália", "jóia", "o herói" do caetano e mais alguma coisa do elomar.
na verdade tudo isso com uma paulera eletrônica de fundo.
ia ser interessante.
botar o português pra funcionar.
pois é isso.
fico com vontade de chamar uma negona linda que trabalha como camareira aqui do lado pra atuar no meu filme.
poucos são os imigrantes que vêm do campo.
a maioria vem de cidades gigantes da china, da índia, da nigéria.
a áfrica é o maior continente em termos de urbanização.
no futuro, 8 das dez maiores cidades do mundo estarão na áfrica segundo rem koolhaas.
cidades inteiras favela.
grandes marés.
imagina só.
em buenos aires antigamente não existiam negros.
agora tá cheio de gente da costa do marfim vendendo jóia.
uma loucura.
pois isso.
sensação estranha aproximação terceiro mundo.
um bom nome de banda.
the third world.
colocando entre as musicas falas deus e diabo luz vermelha.
"quem tiver de sapato não sobra! não pode sobrar!"
"meu filho, a tua mãe morreu
e não foi da morte de deus"
"o terceiro mundo vai explodir!"
com ecos e reverberações distorcedoras.
imagina só.
pues eso.
tomada de consciência quântica.
oh yeah, xuxu,
um grande beijo,

lucs

Quinta-feira, Junho 11, 2009

Quinta-feira, Junho 04, 2009

Terça-feira, Maio 26, 2009







Segunda-feira, Maio 11, 2009

Sábado, Maio 09, 2009

UM MANTO DE AZUL COBALTO

I knew a girl who tried to walk across the lake,

course it was winter when all this was ice.

Thats a hell of a thing to do, you know.

They say the lake is as big as the ocean.

I wonder if she knew about it... 

Costumo despertar durante a siesta

morrendo de fome num apartamento sem ninguém

(a cidade vazia, como se fosse amanhã)


I'm changing my shape 

I feel like an accident

 

Penso numa cor. É difícil explicar, porque é tipo um verde tão escuro que é quase preto, um pigmento que os pintores renascentistas usavam pra pintar os mantos de alguns príncipes. Um verde-preto que salta do quadro, contraponto-vermelho.

Mas hoje em dia o que salta é o azul cobalto. Cor da vertigem e dos links.

 

Nightclubbing we’re nightclubbing

We’re walking through town

Nightclubbing weird nightclubbing

We walk like a ghost

We learn dances, brand new dances

Like the nuclear bomb

When we’re nightclubbing

Bright white clubbing

Oh, isn't it wild?

 

Esse gosto de álcool no dia seguinte. O ser-urbano predador. As baterias eletrônicas imitando palmas. You must be joking, I know you must be joking.

 

All work and no play makes Jack a dull boy

All play and no work makes Jack a mere toy

 

Mais uma vez: a palavra ROBOT vem de TRABALHO.


We are standing here

Exposing ourselves

We're being watched

And we feel our pulse

We look around

And change our pose

We start to move

And we break the glass

We step out

And take a walk through the city

We go into a club

And there we start to dance

We are showroom dummies

We are showroom dummies


Penso nas mil coreografias, estado puro de todo um processo evolutivo (alienação do homem consigo mesmo). 2009: trinta anos de anos 80. E o Arnaldo berrando nos ouvidos:

 

Todo mundo quer amor

Todo mundo quer amor de verdade

Uma pessoa boa quer amor

Uma pessoa má quer amor

Quer amor de verdade

Quem tem medo quer amor

Quem tem fome quer amor

Quem tem frio quer amor

Quem tem pinto saco boca bunda cú buceta quer amor

Ele quer

Ela quer

Ele quer

Ela quer

Todo mundo quer amor de verdade

Quinta-feira, Maio 07, 2009

CANCELA NA PRAIA


Os neurônios interconectando pensamentos. Ruas, avenidas, becos sem saída. As associações psicológicas fluindo através de conexões – correspondências – em grandes estações de metrô. De tanto repetir os movimentos, seja no centro ou na periferia, acabamos por saber como nos locomover sem precisar das placas. O corpo produzindo um mapa automático. É como se fossemos guiados pelo labirinto, aquele órgão por detrás da orelha que nos dá o sentido do equilíbrio. O sexto sentido.

 

Repetições... Engarrafamentos... um dia poderei encontrar a Nossa Senhora de Copacabana como grande circuito poluído no meio do meu cérebro. Ressaca.

 

O meu olho esquerdo e o meu olho direito. A minha perna esquerda e a minha perna direita. O olhar que é a soma dos dois. Que torna possível a profundidade. O meu olho esquerdo e o meu olho direito. A minha perna esquerda e a minha perna direita. O caminhar que é a soma dos dois. Que torna possível a profundidade.

 

Depois de cem anos um menino nasceu com a capacidade de ver pixels. E não era como ver um ou outro quadrado numa tela de cinema, mas a capacidade de contá-los, de senti-los de maneira tátil e concreta. Fluida. Depois, num dia de chuva, acordou numa praia cor de prata, e com o olhar perdido no horizonte sem linha, percebeu que os pixels não dependiam mais das telas, formando agora a realidade mesma, sem fim e nem início. Era a substância ontológica, o puro quantitativo de todas as coisas.

 

E se lembrou, então, de um falso profeta, que berrava sempre que a quantidade está na qualidade. Chamava isso de “montagem nuclear”, tendo vivido no final do outro século, quando os montadores tornavam-se hackers, piratas, cowboys, surfistas.

 

Anos antes, fazendo correção de cor, um outro menino, numa praia dourada, percebeu que seu olho esquerdo via tudo mais claro, insuportavelmente claro num dia de sol, enquanto que o direito parecia possuir um filtro, tornando possível a leitura de um livro por sobre a areia clara. Este olho via o amarelo mais amarelo e o azul ainda mais azul. E a soma dos dois olhos é que tornava possível a melhor das correções de cor.

 

Neste mesmo dia, o menino, enquanto lia o livro na praia, conseguiu ver tudo granulado. O tempo era outro, os grãos não possuíam uma forma estável. Portanto, a substância ontológica não podia reduzir-se á quantidade. Eram como bolhas de sabão que podiam explodir dependendo do vento. Até que, no momento em que a praia tornou-se digital, os grãos começaram a tremer e encaixaram-se uns nos outros - tudo isso acontecendo num istmo incalculável. Surgiu, então, a telaranha-mundo.

 

Então ontem pensava nisso enquanto caminhava pelo passeio colón, saindo da ilha de edição em direção ao mar. Na ilha, um brasileiro e um mexicano beijavam-se entre quatro monitores que passavam diversos vídeos simultaneamente. Uma voz eletrônica de baixa resolução cantava lentamente e de maneira desafinada. Nasci pelas Ingazeiras,
criado no ôco do mundo,
meus sonhos descendo ladeiras,
varando cancelas,
abrindo porteiras, sem ter o espanto da morte, nem do ronco do trovão”. 


As pessoas quando se beijam parecem peixes. 


Os computadores faziam tudo girar, produzindo uma vertigem que dava ainda maior prazer aos amantes.


Do lado de fora a cidade caminhava pelos córregos sem ter mais para onde ir. As maletas arrastando no chão quadrado como grandes bolas de pedra.  

Quarta-feira, Abril 29, 2009

Just as psychoanalysis reconstructs the original traumatic situation in order to release the repressed material, so we are now being plunged back into the archaeopsychic past, uncovering the ancient taboos and drives that have been dormant for epochs… Each one of us is as old as the entire biological kingdom, and our bloodstreams are tributaries of the great sea of its total memory.

The Drowned World, J.G. Ballard, Millennium 1999, p. 41.

Terça-feira, Abril 28, 2009

LA VANGUARDIA – Edición del domingo, 09 de noviembre 1997, página 5


VIVIR EN BARCELONA

 

TODA CATALUÑA

 

TAVERTET

 

Aparece muerto el mexicano desaparecido

 

Efectivos de los bomberos y de los mossos d’Esquadra encontraron ayer el cadaver de Guillermo Ribera Rodríguez, un ciudadano mexicano de 51 años que había desaparecido el pasado miércoles en la zona de Tavertet (Barcelona), según Fuentes de los bomberos de la Generalitat. Fue localizado en el fondo de un barranco junto a su vehículo con el que supuestamente se despeñó. El ciudadano mejicano estaba pasando unos días en la localidad de Santa Maria de Corcó y anteayer se denunció su desaparición al no ser visto desde el pasado miércoles cuando salió con su coche hasta Tavertet. – Europa Press

SIMSTIM

são gonçalo e são cristóvão.
oxóssi e ogum.
touro e escorpião.
pensamientos embarazados.
estás liado? - dijo cristóbal.
a lira e o mastro.
a mata e o ferro.
a terra e a água.
o parêntesis entre o pensamento (nebulosa) 
e a palavra (figura).
parece direta a ligação.
se viajar é como ir ao cinema, então
o turismo é como ver um filme hollywoodiano.
as malas de rodinha como pedras (globo) 
carregadas por sísifo (atlas).
trans-europe express.

“El efecto de la droga se desvaneció, el esqueleto cromado se corroía hora a hora, la carne se solidificaba, la carne de la droga era reemplazada por la carne de la vida. No podia pensar. Eso le gustaba: estar consciente y no poder pensar. Parecía transformarse en todo cuanto veía: un banco de plaza, una nube de polillas blancas alrededor de un farol antiguo, un jardinero robot a rayas diagonales negras y amarillas.”


leituras de pensamento.

"The matrix has its roots in primitive arcade games. … Cyberspace. A consensual hallucination experienced daily by billions of legitimate operators, in every nation, by children being taught mathematical concepts. … A graphic representation of data abstracted from banks of every computer in the human system. Unthinkable complexity. Lines of light ranged in the nonspace of the mind, clusters and constellations of data. Like city lights, receding."


TRON, uma odisséia eletrônica.
sonhar com a visão do outro.
hipertexto.
eu, você, nós.
já não existe mais ele.
somos todos timoneiros.

Quarta-feira, Abril 15, 2009

Instantâneo.


Vim sem ter nada pra dizer. Alguma coisa forte no peito. As paisagens de Carlos Reygadas. A Paixão Segundo São Mateus. A sensação de estar caindo. Girando.

 

Depois de ver tantos filmes de Fassbinder, conheci uma holandesa que me fez compreender a ausência de céu na sua obra. Ela me falou de sua avó com raiva e álcool no sangue. Contou que ligou pra ela durante o seu aniversário, e que ela, em resposta, disse que estava com convidados importantes e que não esperava a sua ligação. E desligou. Era o aniversário da minha amiga e esse dia se transformou em todos os seus aniversários. Digo “amiga”, mas acho que será como sua avó.

 

“Difícil encontrar uma senhora simpática”, disseram meus amigos do norte. Uma holandesa e um belga. Bebíamos sangria na cozinha enquanto na sala as pessoas dançavam. E digo “amigos” ainda reticente.

 

Me lembro uma vez em que me disseram que as marcas físicas nunca podem se apagar (gosto da palavra “borrar” em espanhol, pois nunca se apaga de todo). A circuncisão, a tortura, a visão de algo extremo. Mas depois de ouvir a holandesa falando na cozinha, acho que um telefonema,  como qualquer coisa, pode vir a se tornar uma marca física. Tudo é pegada, huella, footprint.

 

Me lembro da palavra pecado. Vem de pé também.

 

Não sei o que dizer. Tenho vontade de escrever um diário. Todo dia falaria da sensação de que o tempo passa, o tempo ruge, o tempo onça. Porque nunca deixo de me sentir reprimido por esta passagem. Como se quisesse assumir o trem e depois me arrependesse de já não poder descer. E por acaso eu quero descer? Alguma vez acreditei poder descer?

 

Antes que o diabo saiba que estás morto.

 

Uma vez me falaram dos anos 80 como “descer do mundo”. Mas, creio, foi uma descida no sentido de levar o mundo conosco, de já não sabermos a direção de tão rápido que vamos. Chega um momento em que tudo treme tanto que começa a se estabilizar.


 Já não sei mais pra onde vou e isso me desespera. Faz tempo que não falo nada de íntimo pra ninguém. Pela primeira vez me sinto perto da solidão total. Sempre desejei alguém pra chorar no colo. Mas no final, ao lado de alguém, não consigo mais que chorar pra dentro, olhando por el vidrio de la ventanilla. Romper el vidrio / algun día.


Matilde, a holandesa, não fala uma palavra de espanhol, não tem amigos em Barcelona, bebe até alucinar, toca violoncelo, tem cabelo de neném, joga futebol, não confia em ninguém, costuma desenhar desprezo com os lábios e está sempre a ponto de bater em alguém. E eu me identificando com esse mundo distante. Parece Fassbinder, é intenso, eu gosto.

 

Riso desesperado. Deus neon.

O amor é mais frio do que a morte.

 

Se entrar aqui um psicanalista vai pensar que um dia serei religioso, um dia cristão. Mas é engano. E mesmo assim é mais interessante entrar numa igreja que ir numa sessão de psicanálise. Afe...

 

Em compensação sigo escutando A Paixão Segundo São Mateus.

Terça-feira, Abril 07, 2009

Sou ruínas de edifícios que nunca foram mais do que essas ruínas, que alguém se fartou, em meio de construí-las, de pensar em que (em quem) construía.

Pessoa, Livro do Desassossego
DAS VIRGENS LUNARES

o lance das virgens lunares (ou "lunáticas", já que "lunático" vem de "lua") é o seguinte:

a mulher é fertilidade, é terra, é força.
o homem é poder, é céu, é guerra.
e normalmente o poder não existe sem a força.
mulher é vazio interno (uterino).
homem é vazio externo (vontade de útero).
mulher é origem, é caos e paraíso perdido.
homem é nostalgia da origem, desejo de caos.

e essa força se desdobra em vários níveis. é o inconsciente, o dioniso, o invisível, o obscuro.
enquanto o consciente, o masculino, é o aparente, o individual, o facilmente apreensível.

a mulher é aparência, dissimulação que esconde algo por detrás.
neste sentido é que pra muitos filósofos a mulher é um ser em que se esconde o segredo da existência.
é a própria concha, fertilidade dentro da qual foi semeado o universo.

a mulher está associada ao que veio antes, pois sem força não há poder, mas, sem poder a força é caos. é alteridade pura. é invisibilidade não material. é frequencia alucinada, lunática.

a semente, quando fecunda a terra, é como o homem quando volta ao caos pré-formal. é rito de iniciação. batizado.
ser batizado é renascer, voltar ao caos pré-formal, ao imaterial e sem forma (que é a água), voltar ao utero, pra nascer diferente.
o ano novo entre os babilônios era a representação justamente da volta ao caos pré-formal, quando a lua é nova, quando a ordem desaparece e tudo entra num estado primitivo e agressivo de existência. é o carnaval.

portanto a mulher é fertilidade, mas sendo também caos, invisibilidade, vazio interno (uterino), é também associada à morte, a mulher como aranha, como deusa provedora e aniquiladora ao mesmo tempo, dona da vida.

(os indianos, por exemplo, falam de maya, uma aranha que teceu uma teia, o véu de maya, que é a teia das aparencias, o mundo em que vivemos. só vemos a teia, e nunca a aranha. mas a aranha existe como dúvida, como medo, como ausência, como busca. é um deus por detras das aparencias, um deus terrivel.)

depois, através dos mitos solares, o homem dobrou a mulher, sacrificou-a, maculou-a, manchando a vida com o sangue da guerra e das mitologias patriarcais (como jasão fez com medéia, gilgamesh fez com a deusa do amor - me esqueci o nome -, como teseu fez com ariadne). sempre os herois solares precisam de principios femininos (amantes feiticeiras) para destruirem um principio feminino principal. depois de conseguir destruir o principio feminino que almejam, acabam por deixar de lado a amante de quem precisaram. isto se chama "mito de iniciação mista", se nao me engano.

como teseu (heroi solar) que precisa do fio de ariadne (principio feminino) para matar o minotauro (principio feminino). ou jasao (solar) que precisa de medéia (solar e feminina obscura) para conseguir o velocino de ouro (feminino). ou gilgamesh (solar) que precisa da força de enkidu (feminino) para matar o dragao da floresta dos cedros (feminino). sempre os herois solares acabam deixando de lado suas aliadas amantes apaixonadas, porque só conseguem olhar pra frente e desejar o poder...

esses sao os mitos de herois solares patriarcais.

mas a revanche, a volta do principio feminino mais antigo - porque existe uma teoria de que antes dos politeísmos (patriarcais e solares) teria havido um monoteísmo feminino, que teria cultuado uma grande deusa mãe -, a volta ao feminino está nos mitos das virgens lunares devorando-transformando caçadores atraves de olhares-danças. só que a mulher aqui é morte e não vida. é alteridade pura.

é sempre mais ou menos a mesma historia:

um homem, caçador, adentra a floresta (principio feminino, análogo ao inconsciente. floresta = inconsciente, por isso as historias infantis se passam em florestas). no meio da floresta e à noite - em plena lua cheia (ou nao, mas normalmente sim) - o caçador encontra, tomando banho num rio, uma deusa. e ela, por ser vista nua, por ser des-vendada de alguma maneira, o castiga.

com ártemis (ártemis, a virgem caçadora dos mil seios, deusa da lua e irmã de apolo), é um caçador percorre a mata junto à sua matilha de caes e que ve ela nua num rio e a deseja. ela, vendo-o (sempre há esta ação de retornar o olhar, ela sempre é vista primeiro, e depois, vendo o caçador, transforma-o - é sempre assim), tranforma ele numa corça, de maneira que a matilha de cães devora seu próprio dono.

oxum é diferente. ela sempre se alisou nas pedras do rio pra manter o corpo mais lindo do mundo. por isso as pedras do rio são arredondadas. quando chega um caçador e a deseja, ela olha pra ele e também o quer. mas quando ela olha pra ele, ele vê ela nos olhos, e percebe o quanto é velha - já que nao passou as pedras também no rosto. ela fica horrorizada ao percebê-lo, e com raiva avergonhada e triste, transforma ele numa pomba - o que nao é nada cruel perto de ártemis.

iara é vista no rio, e devora o caçador numa mescla de caça ao caçador e ato sexual.

no hagoromo, poema japones muito antigo, do teatro nô, se passando a história no japao, terra dos deuses, tudo é mais civilizado e limpo. um pescador - nao é caçador, mas pescador, já tem aí uma grande diferença - vê no rio um espírito lunar - existem, pros japoneses, 20 espiritos lunares (todos mulheres), 10 brancos e 10 pretos, sendo que é a partir da dança deles que a lua vai mudando de lua cheia à lua nova, uma coisa linda, uma dança que é, ao mesmo tempo, a dança do tempo, das estaçoes e tal. o espírito está nú e tomando banho num rio, seu manto dependurado numa árvore. o pescador rouba o manto (o hagoromo, manto de plumas) dela. ela, vendo-o, roga para que o devolva. ele diz que nao. ela diz que dança se ele devolver. ele diz que nao confia nela, que se devolver ela vai embora. ela diz que as palavras dos espiritos sao palavras sagradas. ele entao dá o manto. ela dança uma dança divina, e depois voa para o céu.

salomé é aquela que, virgem, pede a cabeça de joao batista. é lunar por pedir a cabeça, por dançar em noite de lua cheia, por ser virgem e branca. mas nao é uma historia como as outras.

a virgem lunar é a mulher associada à morte e aos ritos de iniciação dos caçadores. sao mulheres fortes e independentes ao mesmo que belíssimas, normalmente brancas e magras como salomé. sao a volta por cima com relação aos homens.

enfim, persona linda, eu adoro essas historias.

a gente conversa amanhã.

mais um beijo sem sono.
PLÁGIO DE MIM MESMO
(eu armário de mim revisitado)

cadeira de balanço.
letras cartas.
jornais antigos.
caixa cheia de papéis documentos.
baú. jardim botânico.
cadeira de balanço.
armário. In.
espremendo o jornal. saindo tinta.
sangue.
lavando a mão. no sangue. tinta de jornal.
In.
fractais de letras.
roupas.
sucos de tempo.

se enfio relógios. no liquidificador.
o que quebra o que.
o relógio. o liquido. fica dor.

o galo cantando. sol tecendo. a televisão nossa de cada dia.
idas e vindas. voltas revoltas. idas e vindas voltas-revoltas.
barra vento. planta-flor no pé de vento.
as rugas. o tempo. as linhas. a mão.
as rugas no tempo as linhas na mão.
alinhando o fio. o passo.
um mapa de solas gastas.
um tempo teia. sem ter aranha. um lastro.

atirar na hora. enfrentamento descanso.
repousar na cela. o sol amanhecer quadrado. parado.
pousar no sono amanhecer quadrado.

é preciso cessar os movimentos.
mundo nos olhos. pés na realidade.
sonho contar os passos. reter o amor explosão de sóis.
a sós reter.
amordaçar os pássaros.

o tempo: hoje é dia de chuva. hoje é dia de trama.
o tempo: hoje é dia de trampo. tempo de fechar o tempo.
o tempo: hoje é dia de luz. no ritmo de desejar.

eu fusão relógio. eu fusão arborescente.
joelhos.

Segunda-feira, Abril 06, 2009

Apontamentos XIII

dias de intensidade na rua e nos olhos, vazio total na hora de começar textos pensados. as partes mais importantes do corpo: os pés e os olhos. pra realidade entrar em nós e pra gente entrar na realidade.

***

primeira vez na espanha. catalunya é mesmo outro país. a língua, os bares, os rostos, os ares, o custo, a terra. descalço a gente sente a diferença.

***

madrid é o oposto de barcelona. porque ás vezes a gente esquece, mas a cidade é também cor. o marrom e o vermelho escuro em barcelona. as cores da espanha em madrid. o quadrado aberto de barcelona - teia sem aranha. o labirinto fechado e cheio de cantos em madrid.

***

aqui me sinto em casa. as pessoas tomam café sempre com leite. os bares mais pé sujo. a jogatina infiel. os latinoamericanos.

***

e por outro lado mais china, mais índia, mais paki. 4 milhões de habitantes numa cidade que pode crescer pra qualquer lado.

***

em barcelona, com as ramblas, a arborização total, os morros e praças, parece que vivemos numa cidade-jardim. o hospital sant pau e santa creu é o primeiro projeto de arquitetura moderna. e depois mies van der rohe. aqui, pelo contrário, os parques são separados da cidade - o nome já sintetiza a separação: retiro. 

***

o parque do retiro e o cemitério de la almudena são como cidades dentro da cidade. de um lado o parque, com um mapa que funciona com a idéia de vários jardins e bosques, cada um com seu traçado. do outro o cemitério, mais racional. feitos pra gente se perder no verde (árvores) e se encontrar no cinza (lápides). mas nos dois predomina a palavra "recuerdo", que vai surgindo de repente em meio ás placas.

***

pessoas pessoas pessoas pessoas. impossível andar de bicicleta nessa cidade. roteiros roteiros roteiros roteiros. quantos amigos uma pessoa pode fazer por dia?

***

voltei a barça. ansiedade.

***

recomeço a procurar emprego. hoje fui no bairro de gracia espalhar currículos (boemia-noite). amanhã vou na barceloneta (turismo-dia). uma camareira sorriu como se fosse me dar a boa nova amanhã. vejamos. 

***

em todos os bares em que entrava me deparava com brasileiros. fugia, forçava um sotaque mais europeu, saía. pensei na palavra azar. toda vez que escrevo "palavra" sai "palabra". não consegui interpretar a presença dos conterrâneos como bom ou mau augúrio.

Segunda-feira, Março 16, 2009





CARTA ENCONTRADA NA FERIA DELS ENCANTS (BARCELONA)

Valencia, “Dia de la Raza”, Octubre 12 de 1947.

Muy buenos dias, mi amor querido!

Esta mañana tuve un sueño, - medio dormido y medio despierto - , tan lindo, que me dije que, en lugar de hacerme el dormitón, aprovechando que es Domingo y “Dia de la Raza”, me decidí a levantarme rápido e ir corriendo (previo desayuno, naturalmente) al salón para charlar con mi Negrita adorada. ¿Quieres que te cuente mi sueño, mi mujercita querida? En realidad no debería hacerlo, o contarte solo una parte, porque si no, me tratarás de gringo loco, viejo perverso y quien sabe qué otras cosas más. ¿No te lo cuento entonces? Me miras con una sonrisa tan picara, que me arriesgaré y te lo contaré, exponiendome a que luego me retes (¿)!

Pués bien. Ante todo soñé que por fin habia podido regresar a casa. Ahora, no sé si esta casa se encontraba en Barcelona o en otra ciudad, porque no era en el mismo piso ni la misma habitación, ni los mismos muebles. Esto último lo sé muy bien como luego verás por un detalle. Nuestra situación económica debería haber mejorado bastante, porque los muebles eran de calidad, aunque de gusto más bien sobrio, y en el piso había todas las comodidades modernas que hoy con dinero se puede adquirir. Pero, aunque todo esto no deja de tener bastante importancia, …, para mi sueño eran solamente detalles secundarios, ya que lo principal, (por cuya razón califico de “lindo" el sueño), era que estaba “en casa” y, dicho con más propiedad, estaba contigo, mi mujercita adorada.

En efecto, estábamos acostados los dos, - aparentemente durmiendo, y digo “aparentemente” porque yo, por lo menos, estaba entre dormido y despierto – en una cama de matrimonio grande y muy cómoda, de ese estilo moderno que, siendo muy ancha (tan ancha como larga), no lleva tablero a los piés, es decir que es completamente lisa a excepción de la cabecera, y cuadrada. No sé en que estación estaríamos, pero supongo que sería a fines de la primavera porque, a pesar de tener la ventana bien abierta, por la que se oía el canto de madrugada de los pajaritos, no hacía fresco, ni tampoco calor, en nuestra habitación, sino que había una temperatura muy agradable. Tal es así que, vestido con un piyama de seda, color granate, y sin taparme siquiera con la sábana, no sentía fresco alguno. Y tampoco tú parecías tener frío, porque vestida con un camisoncito de seda, muy coquetón e incitante, estabas también sin taparte. A pesar del alegre gorjeo de los pájaros había tal quietud en el ambiente, que deseché la idea de levantarme, resolviendo quedarme durmiendo un ratito más, máxime porque tu también dormías. Pero, - ¿estabas durmiendo de veras? Despacito, sin hacer ruido, para no despertar al que creías aún en el más profundo de los sueños, te incorporaste, te inclinaste sobre mi, dijiste quedamente: “Duerme, mi gordo querido, que pronto te despertaré”! y me besaste suavemente, en los labios. Tuve unas ganas locas de contestar tu beso, demostrándote así que ya no dormía, pero no sé qué, tal vez un presentimiento feliz de lo que iba a ocurrir, me contuve. Te levantaste entonces y fuiste al cuarto de baño, contiguo a nuestra habitación (como aquí en este hotel o como en Biarritz), donde por lo visto te duchaste o lavaste, porque oía correr el agua. Sentí mas ganas locas de seguirte, espiarte y sorprenderte, pero nuevamente me contuve. Al fin volviste y, todavía vestida con el camisón que te habrías vuelto a poner, te paraste frente a la luna grande de nuestro guardarropa. Yo lo ví, porque entre los parpados semicerrados te fui espiando. Saltaste entonces uno de los lazos de seda que, a modo de …, sostenían tu camisón y por la brecha surgió – sería un milagro de Dios o se debería a que, con nuestra mejor situación económica, no tenías que trabajar ya como una negra, pudiendo cuidarte más -, un seno firme impecable, coronado por una fresa roja. Dominando mis locos impulsos, conseguí continuar haciéndome el dormido! Saltaste el otro lazo, cayó el camisón a tus pies y pude contemplar en toda su espléndida desnudez tu cuerpo hermoso! El par de palomas blancas con sus picos rojos (¿No les habrías puesto un poco de “rouge”, sinverguenzita?), el vientre terso, ligeramente curvado, la cintura breve, las caderas amplias, los muslos blancos, bien torneados, y en su conjunción, - ay, no enloquezcas, Hans -, tapado por los negros rizos, el nido de amor más hermoso, que tanto ansío llenar de besos!

No sabes los esfuerzos que me costó continuar con mi papel de dormido, ya que todo me impulsaba a levantarme de un salto, y abalanzarme sobre ti. Pero séa porque temía que al hacerlo, desaparecería la hermosa visión, ó séa porque presentía algo más, mucho más hermoso todavía, - la cuestión fué que conseguí dominarme, excepción hecha de algo que yo sé que, escapado del control de mi voluntad, traduciendo mis anhelos, surgió de su escondite queriendo contemplar a su vez, por lo visto, lo que mis ojos ávidos estaban apreciando en toda su hermosura! ¿Sigo contando? ¿Verdad que no, mi preciosa? ¿Dices que sí? Pues ruego que no digas “Viejo zafado”.

Bueno, ya que insistes, continuaré, mas no me digas que no te he advertido, eh? Aún estás a tiempo con no seguir leyendo y romper esta hoja, ya está todo arreglado! Ahora, si sigues leyendo, ten en cuenta que te expones a que te pida algún día que este sueño lo conviertas en realidad! Estás dispuesta? Entonces adelante!!

Por casualidad miraste hacia mi y, por lo visto, algo te llamó la atención, porque te acercaste a la cama y volviste a mirarlo de cerca. “Hay que libertar a los prisioneros”, dijiste de espacio y en un momento cumpliste con tan cristiano deber, de modo que surgió potente, en el ocaso de su virilidad el objeto de tu curiosidad. Brillándote los ojos, - esos ojos tan hermosos -, de malicia, pasión o quien sabe que sentimiento, lo tomaste delicadamente entre tus dedos, te inclinaste sobre él y le diste un beso! “Pobrecito, mi Hansie”, - murmuraste - , “voy a cumplir una promesa, no porque me lo pides, sino porque hoy yo quiero hacerlo, te despertaré, como nunca te lo habrás imaginado!” Ay, que delicia! Sentir tus labios, dando sabiamente prolongados besos tu lengüetita sinverguenza, cosquillando en el punto más sensible de mi cuerpo! Igual como en Biarritz, e igual que allí, por tu propia voluntad, espontáneamente y sin habertelo pedido, dándome la prueba de amor más grande y produciéndome la sensación más deliciosa que un hombre puede sentir! Naturalmente ya no pude fingir más que dormía y entre besos y caricias apasionadas fui maniobrando hasta tener al alcance de mis labios a la gruta de amor más hermosa que he conocido en mi vida que fresca y fragante como una rosa (de carne), entre sus pétalos todavía las gotas de rocío (del baño reciente), se ofrecía complaciente a mis labios ardorosos y a mi lengua que, cual trompa de una mariposa enorme, ansiaba libar el néctar de su caliz. Y lo que tantas veces soñé y tantas otras anhelé en vano, ocurrió! Entregada completamente sin reservas conscientes o inconscientes, a la divina práctica del amor, mi mujercita adorada experimentó un doble placer, porque no solo gozó totalmente con las apasionadas caricias que le iba prodigando, sino que me dio a entender claramente que también los besos y caricias que ella me daba si bien las había comenzado para causarme un placer a mi, la estaban enardeciendo y le estaban produciendo cierto goce! Oh, mi francesita preciosa!! Pero para no causarte demasiado esta primera, - o, mejor dicho segunda – vez, yo, que había hecho todo lo posible para retardar por mi parte el momento del goce supremo, interrumpí de re pente nuestro juego de filigranas, y, com el hombre primitivo a la mujer primitiva, te poseí bruta -, casi salvajemente, aprisionandote fuertemente entre mis brazos. Y ocurrió otro milagro, porque, a pesar de que no hacía mucho, mis sabias caricias te habían llevado hasta el paroxismo del placer, la posesión salvaje sin refinamientos volvió a hacerte vibrar en mis brazos y coincidimos los dos en el momento del goce supremo!! Ay, mi Negra amada, qué placer, qué delicia! Fueran tan intensas nuestras sensaciones que quedamos completamente exhaustos, sin fuerzas por el momento para mover una mano siquiera, pero – inmensamente felices!!!

Pero, al rato nos recobramos y pasamos los dos juntos al baño para reavivarnos bajo una ducha prolongada que, comenzada con agua bien caliente fue bajando de temperatura hasta acabar con agua bien fría, que nos dejó como nuevos! Te pusiste el piyama azul, (después de haberme permitido al placer de secar tu cuerpo adorado, cosa que desde luego no pasó sin alguna zafaduría por mi parte); yo volví a ponerme mi piyama color granate que durante la tremenda batalla librada, fue a parar a un rincón de nuestra cama y, acostaditos uno al lado del otro, juiciosos como dos “buenos chicos”, llamamos a nuestra sirvienta (que lujo!), para que nos sirviera un buen desayuno -, a base de huevos tostados en manteca y otras cosas buenas -, para recuperar nuestras fuerzas perdidas! Que sueño tan hermoso! ¿Llegará a ser cierto alguna vez, en todas sus partes? Dios lo quiera así, y ojalá pronto, porque no creo que me queden muchos años por perder estérilmente. Y te quiero tanto, tanto, mi adorada, pero eso si, deben ser años que me queden, sola y únicamente quiero compartirlos contigo, como hasta ahora, pero eso si, deben ser años de verdadero amor en que no debemos desperdiciar ningún instante, ninguna hora y ninguna noche que pueda pertenecernos. Que relativamente pronto, - demasiado pronto, desde luego, para mi temperamento apasionado ha de venir el momento en que las prácticas del amor pertenecerán al pasado, quedándome entonces solo el amor tranquilo, más o menos platónico y los recuerdos de lo que fué. Y por eso tenemos que acumular muchas muchas horas felices, para poder recordarlas más adelante! Mi negrita preciosa, mi Delly adorada! Cuanto deseo poder regresar pronto a tu lado, para amarte mucho, para acariciarte tanto con sereno cariño, como con loca pasión! Mi único amor. Te amo!

_ _ _

Bueno, mi Negrita querida! Por hoy no te escribo más, porque no me siento con ganas, después del rato de amor pasado a tu lado, de hablar de otros temas.
Besos y cariñosos saludos a los chicos. Y para ti, mi bienamada, miles de besos, abrazos y apasionadas caricias de tu gringo loco que te adora con todo el alma.

Hans

_ _ _

Me dijo R. que … la Sra. R. te pagó el sueldo de Agosto por fin. ¿Es cierto eso? Porque hoy me hizo firmar él el recibo!
_ _ _

Desde luego, mi sueño hermoso tuvo por consecuencia un constipado tan fuerte, que no me alcanzó el pañuelo y tuve que soñarme con la sábana y el piyama. ¡Que lástima, verdad?
_ _ _

Esta tarde vamos con Rivero al futbol para ver el At. Madrid contra el Valencia.

Domingo, Março 15, 2009

sem ter nada pra dizer, letters to come, 
a gente como pirata escalando - edifícios triangulares.

v'al paraíso, mi amor>>>
venga

dobles palabras
contactos entremedios
leões marinhos caçando cães marxistas

pienso URSS 
(?la caída del bloque o la del bosque?)
todavia durum...
dia de chuva

mmm, 
bueno... 
que decir, wey, estoy re borracho...

introduciendo la cara en la tierra... pues
solo tu, marina, con mis pendejadas...

Sábado, Março 14, 2009

Andava remexendo-organizando os mil textos na minha pasta TEXTOS, quando reencontrei essas críticas (?) que o Manú escreveu, falando dos meus dois filmes irmãos (Chá de fita e Linha vermelha). Orgulho, talvez, mas achei legal postar.

Chá de fita e Linha de Vermelha, vídeos de Lucas Parente, trabalham, ambos, com imagens da cidade do Rio de Janeiro e com o tema da viagem. O chá que nos oferecido pelo primeiro capta paisagens e lugares conhecidos do município carioca, a praia, a lagoa Rodrigo de Freitas, a Baía de Guanabara, imagens de pontos turísticos que se conjugam numa espécie de fusão líquida promovida pela ebulição da água e do seu vapor, quando banha o corpo de Parente. O efeito deste chá aqui é a sobreposição ora de imagens distintas, ora de momentos distintos da mesma paisagem. A ênfase no líquido, do mar, da lagoa e da baía, do café, do banho e da água em ebulição banha a visão de um efeito alucinógeno, uma viagem decorrente das transformações metabólicas ocorridas no corpo, em seu contato com a liquidez. Já em Linha Vermelha, há um percurso, do campo à cidade, realizado em um carro. O vídeo é a própria viagem, este caminho que conecta um lugar a outro. Logo no início, a voz do autor nos informa o ponto de partida: a afirmação de que o cinema nasceu com o carro. Pois, imagino eu, dentro do automóvel, o sujeito encontra-se parado, sentado em sua poltrona enquanto que ao redor, com o carro em movimento, tudo é passageiro. Sentado no carro, o homem vê desfilar diante de seus olhos paisagens, situações, momentos, imagens fugazes que no momento mesmo em que aparecem, somem, ficando para trás. Linha vermelha, então, parte do carro como cinema (esta comparação poderia também ser pensada pelo viés industrial, da industria cinematográfica e aquela automobilística) produzindo um vídeo parece enfocar nem tanto o carro nem tanto o cinema mas algo que se situa entre os dois, talvez o sujeito que submetido a tais dispositivos. As imagens da viagem geram uma espécie de vertigem decorrente da transitoriedade, do infinito vagar de paisagens, imagens, casas, árvores, do infinito visível. Neste vídeo, o que surpreende é que a linha vermelha, a estrada na qual a câmera trilha não promove a causalidade narrativa. A linearidade do percurso do automóvel faz com que nada se fixe, tudo se descontrole, na impossibilidade de, por um lado, fixar a câmera dentro do carro, por outro fixar a imagem fora dele. Linha Vermelha também propõe uma divisão entre o fora e o dentro, o exterior do carro, filmado, e o interior deste, fora do enquadramento (a não ser pelos fragmentos de conversas e transmissões de rádios que podemos escutar). O interno, quando não se revela sonoramente, o faz através de seu reflexo nos vidros do automóvel, projetado no fora dos lugares e paisagens da cidade carioca. Se este vídeo inicia sua viagem no campo, terminando na cidade, seu ponto final, porém, permanece a selva, o verde. O percurso, desse modo, partiu de um verde e nos levou a outro. Só que este outro é aquele representado pelas embalagens de um brinquedo infantil cujo tema é a caça aos dinossauros. Voltamos, com isso, ao início. Porém este início é o fim do próprio início.

Sexta-feira, Fevereiro 20, 2009

vaca says: (03:52:13)

aí que tá 

vaca says: (03:52:21)

eu entendo o que o armenio fala

vaca says: (03:52:36)

mas o grande lance e que ele fala uma lingua que nao existe

vaca says: (03:52:43)

uma nao lingua

vaca says: (03:52:58)

legendar o que ele fala e matar um pouco o filme

zuckerzeit says: (04:01:58)

claro

zuckerzeit says: (04:02:05)

nao precisa nem falar

zuckerzeit says: (04:02:11)

eu andei vendo aqui

zuckerzeit says: (04:02:31)

acho que o texto do meu filme tem varias falhas, grandes e pequenas, coisas que poderia tirar e acrescentar

zuckerzeit says: (04:02:42)

mas depois sempre pensp que o filme tempo é um grande ERRO

zuckerzeit says: (04:02:51)

e deixo como experimentaçao caotica inacabada

zuckerzeit says: (04:02:54)

enfim

zuckerzeit says: (04:03:30)

sei que daqui há alguns meses já nao vou mais me identificar tanto... porque nao é pedra-bruta (como talvez seja teu filme, como é o linha vermelha, por exemplo)

zuckerzeit says: (04:03:43)

terminei de bater o texto

zuckerzeit says: (04:03:47)

agora é falar com a ***

zuckerzeit says: (04:03:58)

e ela, diabos!, tá falando cpm o *****

zuckerzeit says: (04:04:02)

o skype super-habitado

zuckerzeit says: (04:04:14)

to escutando neu! e hermeto pascoal ao mesmo tempo

zuckerzeit says: (04:04:17)

que loucura

zuckerzeit says: (04:04:23)

uma combinaçao dos demonios

zuckerzeit says: (04:04:43)

escrevo por msn só pra ser deletado e desvalorizado e conversar com a parede

zuckerzeit says: (04:04:48)

porque isso já é um e-mail

zuckerzeit says: (04:04:59)

meu caro descarado ícária my friend

zuckerzeit says: (04:05:06)

e blablablabla

zuckerzeit says: (04:05:18)

minha verborragia precisava de um carnaval

zuckerzeit says: (04:05:22)

essa vontade de rir

zuckerzeit says: (04:05:27)

esse desespero ansioso

zuckerzeit says: (04:05:44)

é porque meu corpo quer o carnaval que está agora desencontrado

zuckerzeit says: (04:05:52)

cheiro de cerveja podre no chao

zuckerzeit says: (04:06:05)

- babe, vamos vomitar espuma - 

zuckerzeit says: (04:06:17)

penso num diálogo no terraço do corte inglés

zuckerzeit says: (04:06:29)

uma janela no centro de barcelona

zuckerzeit says: (04:06:33)

da pra ver tudo lá de cima

zuckerzeit says: (04:06:35)

um plano

zuckerzeit says: (04:06:38)

ele chega e senta

zuckerzeit says: (04:06:40)

ela chega e senta

zuckerzeit says: (04:06:57)

olham-se... ela olha pra paisagem primeiro... ele depois

zuckerzeit says: (04:07:11)

ele tira um guardanapo do bolso e le a primeira frase

zuckerzeit says: (04:07:24)

ela tira um do seu bolso e le a resposta desencontrada

zuckerzeit says: (04:07:28)

ele tira outro

zuckerzeit says: (04:07:32)

e assim por diante

zuckerzeit says: (04:07:34)

um improviso

zuckerzeit says: (04:07:42)

tudo depende do que vao tirar do bolso

zuckerzeit says: (04:07:44)

falam da paisagem

zuckerzeit says: (04:07:47)

do clima

zuckerzeit says: (04:07:52)

do tempo

zuckerzeit says: (04:07:56)

da viagem

zuckerzeit says: (04:08:01)

chega um garçom

zuckerzeit says: (04:08:11)

pergunta se desejam algo

zuckerzeit says: (04:08:22)

ela balança com a cabeça dizendo que nao

zuckerzeit says: (04:08:32)

ele tira do bolso um ultimo papel

zuckerzeit says: (04:08:41)

"gostaria de perguntar quanto é a paisagem"

zuckerzeit says: (04:08:52)

eles olham pra fora

zuckerzeit says: (04:08:59)

ela ri

zuckerzeit says: (04:09:04)

e...

zuckerzeit says: (04:09:06)

vao embora

zuckerzeit says: (04:11:17)

acho que vou enviar meus filmes pra croácia

vaca says: (04:11:35)

eu te amo.

vaca says: (04:11:38)

muuuuuuuu


 Transfer of "09 - Neukoln.mp3" is complete.

Terça-feira, Fevereiro 17, 2009

Mas o Tempo... é um amigo precioso... 

Tanto Warhol quanto Blaise Cendrars falam de viajar como a melhor forma de perder tempo. Só de se preparar pra viagem muito tempo já se foi. E depois não dá pra ler muito, nem pra trabalhar, nem nada. O melhor de viajar é não fazer nada além de viajar. Perder tempo através do deslocamento. 

E andei vendo muitos filmes, trechos em que se diz que “o tempo perdido nunca mais pode ser recuperado – encontrado”. Sendo que Proust, por outro lado, diz que pra reencontrar o tempo, só perdendo. Várias visões da viagem.

Pois o meu maior prazer no rio era ir pro fundão, pegar a linha vermelha e cruzar as marés, “echar un vistaso” naquele caos humano, ou pegar o nove nove meia e atravessar a ponte, desde que sentado e não conhecendo ninguém á minha volta.

E fico imaginando o tempo caindo pelo caminho, como as migalhas de pão que depois ajudam a voltar - o tempo-labirinto, o tempo-fio de Ariadne. 

Mas também penso no tempo como num velho, a gente em cima dele, matando o Tempo, pisando na sua espinha dorsal. Ou então o tempo como monstro, correndo atrás da gente, e isso é quando tudo é movimento luminoso, o tempo infantil. 

E tudo passa, sendo que a janela nem sempre reflete e divide a gente do mundo.

Tem também as cinzas do cigarro. A gente desligado e a brasa virando cinza. Até que no final tudo despenca no despertar. Uma coisa assim...... ashes of time.

De qualquer forma é certo: viajar é uma perda de tempo. Mas acontece que chega um certo ponto que se perder e se encontrar se tornam a mesma coisa. É como pensar em Sintra, nas ruelas de Lisboa, no bairro gótico de Barcelona, na luminosidade que já não se sabe se de inverno ou primavera – lua minguante e crescente, essa velha obsessão.

Quarta-feira, Fevereiro 04, 2009

telefone:

ele assiste televisão deitado na cama. fuma de vez em quando. ela, também deitada, folheia uns papéis. ainda não sei quem ligou pra quem. não é uma questão tão óbvia.

- caralho, ontem foi foda... e o pior é que me lembro de tudo, e depois tenho mó ressaca moral. faço cada merda... todo mundo deve me achar um porre.
- você não é um porre, você vive de porre, é diferente.
- o meu pai, por exemplo, dá pra ver a partir de que momento ele deixa de produzir memória. e deve ser uma liberdade. beber até se esquecer de verdade. como se perdesse o peso da memória de repente. porque na verdade a memória vai se fazendo no presente. chego a dizer que o verdadeiro céu tá no esquecimento, é a única maneira de deixar estar, de só ser, sei lá.
- sei... ontem eu tive que ficar aqui estudando.
- o que?
- você nem acredita: A origem do monoteísmo hebraico no contexto médio-oriental.
- nossa.
- pior é que é foda. o professor é uma bicha cabeçuda de São Paulo. tem uma memória fudida. fala de Gilgamesh, do rito de iniciação mista, do dragão cmo princípio feminino, da luta sexual entre o guerreiro e esse bicho que é meio serpente, de Freud, Durkheim, Taylor, Frazer... mas porquê você não veio pra cá depois? 

... ele corta a frase dela no meio...

- eu estudei pessoas. parecia um filme do Cassavetes. a gente dissolvendo a massa cefálica no álcool.
- melhor que dissolver estudando sentado. eu não aguento mais isso, cara... ficar sentada o dia inteiro. eu não quero mais sentar. não fui feita pra isso.
- sei... deve ser foda mesmo...
– 13 anos na escola mais 5 na faculdade. São 18 anos, cara!
- puta merda, realmente.

... um som distorcido entra na linha ...

- que barulho é esse?
- é da tv,
- o que você tá vendo?
- o discurso do Obama.
- de novo? caralho.
- eu gravei ele e vejo todo dia de manhã pra ver se eu faço alguma coisa com o meu dia. ele me deixa bem excitado, cheio de fetiche matinal...

FOR US, they packed up their few wordldly possessions and traveled across oceans in search of a new life.
FOR US, they toiled in seatshops and settles de West; endured the lash of the whip and plowed the hard earth.
FOR US, they fought and died, in places like Concord and Gettysburg; Normandy and Khe Sahn.

- eu tinha uma coisa pra te dizer.
- diga, babe.
- amanhã chega o meu irmão, daí eu queria saber se você tava afim de almoçar aqui.
- mmm, num sei, sabe, as minhas varizes... tudo depende de hoje a noite.
-porra...
- se fosse ago
ra talvez, mas amanhã...

Where the answer is yes, we intend to move forward. 

Where the answer is no, programs will end.


- sabe qual é o seu problema? você nem sabe o que quer dizer a
manhã, e por isso não faz nada hoje. você já deixou alguém ler a sua mão?
...
- então pra você é tudo acaso.
- sei lá. as coisas é que sabem por mim e não eu por elas.
- parece uma criança do contra.

... silêncio ...

- alô?
- eu vou aí ler a sua mão.

e pá, desliga o telefone antes dele pensar. 
ele sai do quarto. 
ela sai de casa. 
ouvimos o discurso de obama no fundo. 

remaking america.

seguimos ela num ônibus. o tempo se dilata e se contrai.
o olhar apontado pro além-janelas.
do lado de fora as árvores todas muito rápido.
do lado de dentro o ralento da espera.
ela sai e sobe a ladeira. olha pro chão pra andar desviando. 
pensando em nada.
ele volta pro quarto com um café na mão, vidrado no discurso.
we will leader once more. acende um cigarro e franze a testa.
ela chega no quarto e pega na mão dele. o café quase cai no chão.
olha pra televisão e diz:

- puta merda, ainda é o discurso?